Program tv Zone Europa Pojutrze

(Hanover Street) dramat wojenny, Wlk. Brytania, 1979, 104 min., kolor. Reżyseria: Peter Hyams. Obsada: Harrison Ford, Lesley-Anne Down, Christopher Plummer, Alec McCowen. Wojenna opowieść o miłości, przypadku i poświęceniu – zrealizowana przez specjalistę od kina sensacyjnego – Petera Hyamsa. Trwa Druga Wojna Światowa. Londyn. Amerykański pilot bombowca David Halloran poznaje na ulicy młodą pielęgniarkę Margaret Sellinger. Zakochują się w sobie. Margaret nie zdradza jednak Davidowi, że jest mężatką. Paul, jej mąż, ma przed sobą niezwykle niebezpieczne zadanie: musi wykraść z siedziby Gestapo w Lyonie listę niemieckich agentów. Samolot, który ma go przewieźć nad tereny Francji, jest pilotowany przez Davida. Gdy trafia w niego niemiecki pocisk – obaj mężczyźni wyskakują na spadochronach i rozpoczynają walkę o przeżycie. Reżyser Peter Hyams jest znanym specjalistą od kina sensacyjnego, autorem m.in. filmów: „Policjanci” (1973), „Koziorożec 1” (1978), „Hanover Street” (1979), „Odległy ląd” (1981), „Trybunał” (1983), „Wąski margines” (1990), „Strażnik czasu” (1994), „Nagła śmierć” (1995), „Relikt” (1997), „D’Artagnann” (2001)., sezon:dramat wojenny, Wlk. Brytania, 1979, 104 min., kolor. Reżyseria: Peter Hyams. Obsada: Harrison Ford, Lesley-Anne Down, Christopher Plummer, Alec McCowen. Wojenna opowieść o miłości, przypadku i poświęceniu – zrealizowana przez specjalistę od kina sensacyjnego – Petera Hyamsa. Trwa Druga Wojna Światowa. Londyn. Amerykański pilot bombowca David Halloran poznaje na ulicy młodą pielęgniarkę Margaret Sellinger. Zakochują się w sobie. Margaret nie zdradza jednak Davidowi, że jest mężatką. Paul, jej mąż, ma przed sobą niezwykle niebezpieczne zadanie: musi wykraść z siedziby Gestapo w Lyonie listę niemieckich agentów. Samolot, który ma go przewieźć nad tereny Francji, jest pilotowany przez Davida. Gdy trafia w niego niemiecki pocisk – obaj mężczyźni wyskakują na spadochronach i rozpoczynają walkę o przeżycie. Reżyser Peter Hyams jest znanym specjalistą od kina sensacyjnego, autorem m.in. filmów: „Policjanci” (1973), „Koziorożec 1” (1978), „Hanover Street” (1979), „Odległy ląd” (1981), „Trybunał” (1983), „Wąski margines” (1990), „Strażnik czasu” (1994), „Nagła śmierć” (1995), „Relikt” (1997), „D’Artagnann” (2001).

(Barfuss) komediodramat/romans, Niemcy, 2005, 110 min., kolor. Reżyseria: Til Schweiger. Obsada: Til Schweiger, Johanna Wokalek, Nadja Tiller, Michael Mendl, Steffen Wink, Alexandra Neldel, Imogen Kogge, Andrea Paula Paul, Janine Kunze, Armin Rohde, Jürgen Vogel, Erdal Yildiz, Stefanie Stappenbeck, Fanny Staffa, Tyron Ricketts. Nick Keller to mężczyzna, który wciąż nie znalazł swojego miejsca w życiu. Rodzina uważa go za nieudacznika, gdyż nieustająco szuka pracy. Gdy już ktoś da Nickowi szansę, to górę bierze jego nieodpowiedzialność i bujanie w obłokach. Jedną z ostatnich nadziei jest praca w szpitalu psychiatrycznym. Jednak już pierwszego dnia Nick popełnia masę błędów i staje się jasne, że i tu nie zagrzeje długo miejsca. Odmianą okaże się spotkanie z jedną z pacjentek, Leilą. Kobieta próbuje popełnić samobójstwo, lecz Nick w porę udaremnia dramatyczny krok. Leila, dziewczyna wycofana, o umysłowości małego dziecka, postanawia ruszyć za Nickiem. Niebawem pojawia się przed jego drzwiami oświadczając, iż nigdy go nie opuści. Tak zaczyna się jeden z najbardziej nietypowych romansów dwójki ludzi, których zdaje się dzielić wszystko. Kino niemieckie nie jest częstym gościem na polskich ekranach. Tym bardziej warto zwrócić uwagę na film Schweigera. Autor, będący tu także scenarzystą i producentem, jest znany przede wszystkim jako aktor (Bandyta, Bękarty wojny). Jednak i za kamerą radzi sobie znakomicie. Leila i Nick to poruszający, zrealizowany z dużym wyczuciem komediodramat. Schweiger nakręcił pełną uroku, zmuszającą do zastanowienia opowieść o uczuciu wydawałoby się niemożliwym. Nick i Leila muszą się wzajemnie odnaleźć, stawić czoło prawdziwemu życiu, jego wyzwaniom i obowiązkom. Obraz łączący elementy komedii i dramatu ukazuje ludzi szukających bliskości, sensu egzystencji. Twórcom udało się zachować należyty balans, unikając łatwego sentymentalizmu i przesłodzenia historii. Poetyckość opowiadania podkreślana jest przez pracę operatora Christofa Wahla. Zdjęcia są prawdziwie autorskie, starannie skomponowane, pogrążone w ciepłych, lekko bajkowych kolorach. Prawdziwą ozdobą filmu Schweigera jest ścieżka dźwiękowa oraz aktorstwo. Reżyser znakomicie wciela się w rolę Nicka, a niezapomnianą kreację stworzyła Johanna Wokalek jako Leila. Intrygujący przykład kina niemieckiego. Obraz, który na długo pozostaje w pamięci. Niemiecka nagroda Bambi oraz austriackie Undine Award., sezon:komediodramat/romans, Niemcy, 2005, 110 min., kolor. Reżyseria: Til Schweiger. Obsada: Til Schweiger, Johanna Wokalek, Nadja Tiller, Michael Mendl, Steffen Wink, Alexandra Neldel, Imogen Kogge, Andrea Paula Paul, Janine Kunze, Armin Rohde, Jürgen Vogel, Erdal Yildiz, Stefanie Stappenbeck, Fanny Staffa, Tyron Ricketts. Nick Keller to mężczyzna, który wciąż nie znalazł swojego miejsca w życiu. Rodzina uważa go za nieudacznika, gdyż nieustająco szuka pracy. Gdy już ktoś da Nickowi szansę, to górę bierze jego nieodpowiedzialność i bujanie w obłokach. Jedną z ostatnich nadziei jest praca w szpitalu psychiatrycznym. Jednak już pierwszego dnia Nick popełnia masę błędów i staje się jasne, że i tu nie zagrzeje długo miejsca. Odmianą okaże się spotkanie z jedną z pacjentek, Leilą. Kobieta próbuje popełnić samobójstwo, lecz Nick w porę udaremnia dramatyczny krok. Leila, dziewczyna wycofana, o umysłowości małego dziecka, postanawia ruszyć za Nickiem. Niebawem pojawia się przed jego drzwiami oświadczając, iż nigdy go nie opuści. Tak zaczyna się jeden z najbardziej nietypowych romansów dwójki ludzi, których zdaje się dzielić wszystko. Kino niemieckie nie jest częstym gościem na polskich ekranach. Tym bardziej warto zwrócić uwagę na film Schweigera. Autor, będący tu także scenarzystą i producentem, jest znany przede wszystkim jako aktor (Bandyta, Bękarty wojny). Jednak i za kamerą radzi sobie znakomicie. Leila i Nick to poruszający, zrealizowany z dużym wyczuciem komediodramat. Schweiger nakręcił pełną uroku, zmuszającą do zastanowienia opowieść o uczuciu wydawałoby się niemożliwym. Nick i Leila muszą się wzajemnie odnaleźć, stawić czoło prawdziwemu życiu, jego wyzwaniom i obowiązkom. Obraz łączący elementy komedii i dramatu ukazuje ludzi szukających bliskości, sensu egzystencji. Twórcom udało się zachować należyty balans, unikając łatwego sentymentalizmu i przesłodzenia historii. Poetyckość opowiadania podkreślana jest przez pracę operatora Christofa Wahla. Zdjęcia są prawdziwie autorskie, starannie skomponowane, pogrążone w ciepłych, lekko bajkowych kolorach. Prawdziwą ozdobą filmu Schweigera jest ścieżka dźwiękowa oraz aktorstwo. Reżyser znakomicie wciela się w rolę Nicka, a niezapomnianą kreację stworzyła Johanna Wokalek jako Leila. Intrygujący przykład kina niemieckiego. Obraz, który na długo pozostaje w pamięci. Niemiecka nagroda Bambi oraz austriackie Undine Award.

(Cure, The) dramat, USA, 1995, 94 min., kolor. Reżyseria: Peter Horton. Obsada: Brad Renfro, Aeryk Egan, Delphine French, Mona Powell, Andrew Broder, Jeremy Howard, Joseph Mazzello, Annabella Sciorra, Diana Scarwid, Rosemary Corman, Mychael T. Rambo, David Alan Smith, Geoffrey Delia Jurek, Fran Korba, John Carroll Lynch. Peter Horton to człowiek wielu talentów. Aktor, producent i reżyser jest również absolwentem wydziału muzyki Uniwersytetu Kalifornijskiego i wielbicielem gry na pianinie. Jako reżyser kręcił przede wszystkim seriale telewizyjne, jednak ma na swoim koncie pełnometrażową "Wyprawę po życie". Film, który nie powinien nikogo pozostawić obojętnym. Dexter jest 11-letnim chłopcem mieszkającym z rodziną w Minnesocie. Niestety jest wyobcowany ze środowiska rówieśników, gdyż kilka lat wcześniej podczas transfuzji krwi został zarażony HIV. Pewnego dnia jego sąsiadem zostaje niewiele starszy Erik. Chłopiec przeprowadził się właśnie wraz z samotnie go wychowującą mamą. Erik ma problemy adaptacyjne w szkole, koledzy nie chcą się z nim zadawać, bo jest nowy i ma obcy akcent. Osamotniony, nie znajdując pomocy ze strony zamkniętej w sobie, despotycznej matki, poznaje Dextera. Ten dzień zmienia życie bohaterów. Chłopcy od razu zostają przyjaciółmi i spędzają ze sobą mnóstwo czasu. Nawet rodzina Dextera, szczególnie mama Linda, zaczyna traktować Erika jak członka rodziny. Ten jednak cały czas myśli o chorobie przyjaciela. Gdy pewnego dnia przeczyta w gazecie o lekarzu, który podobno wynalazł lek na AIDS, podejmuje karkołomną decyzję. Postanawia wraz z Dexterem ruszyć pontonem rzeką Missisipi, aby dotrzeć do Nowego Orleanu i odnaleźć lekarza. Poruszający film o sprawach najważniejszych. Historia niezwykłej przyjaźni dwójki chłopców. Przyjaźni, która przełamuje ograniczenia wieku i dziecięcego pojmowania świata, pozwala znaleźć oparcie w najtrudniejszych chwilach związanych z chorobą. "Wyprawa po życie" to jednocześnie wnikliwy portret przyspieszonego dojrzewania, stawania twarzą w twarz z problemami, które często przerastają ludzi dorosłych. Poszukiwanie lekarstwa okazuje się nie tylko tytułową wyprawą po życie, lecz także prawdziwym sprawdzianem przyjaźni i oddania.Siłę emocjonalnego wyrazu podkreślają znakomite kreacje aktorskie, szczególnie pary głównych bohaterów,Brada Renfro jako Erika i Josepha Mazzello jako Dextera. Obraz Hortona nie serwuje łatwych i pocieszających rozwiązań, lecz daje rzecz często niezbędną do walki z taką chorobą jak AIDS-wiarę w drugiego człowieka. Nagroda na holenderskim festiwalu Cinekid i amerykańskie wyróżnienie YoungStar Award dla Brada Renfro., sezon:dramat, USA, 1995, 94 min., kolor. Reżyseria: Peter Horton. Obsada: Brad Renfro, Aeryk Egan, Delphine French, Mona Powell, Andrew Broder, Jeremy Howard, Joseph Mazzello, Annabella Sciorra, Diana Scarwid, Rosemary Corman, Mychael T. Rambo, David Alan Smith, Geoffrey Delia Jurek, Fran Korba, John Carroll Lynch. Peter Horton to człowiek wielu talentów. Aktor, producent i reżyser jest również absolwentem wydziału muzyki Uniwersytetu Kalifornijskiego i wielbicielem gry na pianinie. Jako reżyser kręcił przede wszystkim seriale telewizyjne, jednak ma na swoim koncie pełnometrażową "Wyprawę po życie". Film, który nie powinien nikogo pozostawić obojętnym. Dexter jest 11-letnim chłopcem mieszkającym z rodziną w Minnesocie. Niestety jest wyobcowany ze środowiska rówieśników, gdyż kilka lat wcześniej podczas transfuzji krwi został zarażony HIV. Pewnego dnia jego sąsiadem zostaje niewiele starszy Erik. Chłopiec przeprowadził się właśnie wraz z samotnie go wychowującą mamą. Erik ma problemy adaptacyjne w szkole, koledzy nie chcą się z nim zadawać, bo jest nowy i ma obcy akcent. Osamotniony, nie znajdując pomocy ze strony zamkniętej w sobie, despotycznej matki, poznaje Dextera. Ten dzień zmienia życie bohaterów. Chłopcy od razu zostają przyjaciółmi i spędzają ze sobą mnóstwo czasu. Nawet rodzina Dextera, szczególnie mama Linda, zaczyna traktować Erika jak członka rodziny. Ten jednak cały czas myśli o chorobie przyjaciela. Gdy pewnego dnia przeczyta w gazecie o lekarzu, który podobno wynalazł lek na AIDS, podejmuje karkołomną decyzję. Postanawia wraz z Dexterem ruszyć pontonem rzeką Missisipi, aby dotrzeć do Nowego Orleanu i odnaleźć lekarza. Poruszający film o sprawach najważniejszych. Historia niezwykłej przyjaźni dwójki chłopców. Przyjaźni, która przełamuje ograniczenia wieku i dziecięcego pojmowania świata, pozwala znaleźć oparcie w najtrudniejszych chwilach związanych z chorobą. "Wyprawa po życie" to jednocześnie wnikliwy portret przyspieszonego dojrzewania, stawania twarzą w twarz z problemami, które często przerastają ludzi dorosłych. Poszukiwanie lekarstwa okazuje się nie tylko tytułową wyprawą po życie, lecz także prawdziwym sprawdzianem przyjaźni i oddania.Siłę emocjonalnego wyrazu podkreślają znakomite kreacje aktorskie, szczególnie pary głównych bohaterów,Brada Renfro jako Erika i Josepha Mazzello jako Dextera. Obraz Hortona nie serwuje łatwych i pocieszających rozwiązań, lecz daje rzecz często niezbędną do walki z taką chorobą jak AIDS-wiarę w drugiego człowieka. Nagroda na holenderskim festiwalu Cinekid i amerykańskie wyróżnienie YoungStar Award dla Brada Renfro.

(Amore oltre la vita, L' 1/2) dramat, Włochy, 1999, 96 min., kolor. Reżyseria: Mario Caiano. Obsada: Monica Guerritore, Pino Quartullo, Gabriella Barbuti, Enzo Marino Bellanich, Elena Bonelli, Marco Bonini, Salvatore Borghese, Renato Campese, Daniela Caroli, Carlo Cartier, Alessandra Costanzo, Luciano Donda, Pieraldo Ferrante, Remo Girone, Giacomo Gonnella. Niezwykle doświadczony, kręcący filmy od 1962 roku reżyser i scenarzysta Mario Caiano ma na swoim koncie prawie 50 obrazów. Dwuczęściowa Miłość ponad życie wyróżnia się aktorstwem i klasą realizacji. Franca jest świetną pielęgniarką poświęcającą całe swoje życie pracy i wychowywaniu syna Daniela. Niestety pewnego dnia dochodzi do dramatycznego wypadku. Daniel rozbija się motocyklem i zapada w nieodwracalną śpiączkę. Franca jest zdruzgotana. Tym większy podziw budzi decyzja kobiety. Franca postanawia uratować życie innemu człowiekowi. Wyraża zgodę na transplantację serca swojego syna innemu mężczyźnie. Organ trafia do Aldo, drobnego przestępcy umierającego wskutek ran odniesionych podczas napadu. Nowe serce pozwala mu wrócić do zdrowia. Franca decyduje się otoczyć Aldo opieką oraz wskazać mu właściwą drogę życia i postępowania., sezon:dramat, Włochy, 1999, 96 min., kolor. Reżyseria: Mario Caiano. Obsada: Monica Guerritore, Pino Quartullo, Gabriella Barbuti, Enzo Marino Bellanich, Elena Bonelli, Marco Bonini, Salvatore Borghese, Renato Campese, Daniela Caroli, Carlo Cartier, Alessandra Costanzo, Luciano Donda, Pieraldo Ferrante, Remo Girone, Giacomo Gonnella. Niezwykle doświadczony, kręcący filmy od 1962 roku reżyser i scenarzysta Mario Caiano ma na swoim koncie prawie 50 obrazów. Dwuczęściowa Miłość ponad życie wyróżnia się aktorstwem i klasą realizacji. Franca jest świetną pielęgniarką poświęcającą całe swoje życie pracy i wychowywaniu syna Daniela. Niestety pewnego dnia dochodzi do dramatycznego wypadku. Daniel rozbija się motocyklem i zapada w nieodwracalną śpiączkę. Franca jest zdruzgotana. Tym większy podziw budzi decyzja kobiety. Franca postanawia uratować życie innemu człowiekowi. Wyraża zgodę na transplantację serca swojego syna innemu mężczyźnie. Organ trafia do Aldo, drobnego przestępcy umierającego wskutek ran odniesionych podczas napadu. Nowe serce pozwala mu wrócić do zdrowia. Franca decyduje się otoczyć Aldo opieką oraz wskazać mu właściwą drogę życia i postępowania.

(Amore oltre la vita, L' 2/2) dramat, Włochy, 1999, 91 min., kolor. Reżyseria: Mario Caiano. Obsada: Monica Guerritore, Pino Quartullo, Gabriella Barbuti, Enzo Marino Bellanich, Elena Bonelli, Marco Bonini, Salvatore Borghese, Renato Campese, Daniela Caroli, Carlo Cartier, Alessandra Costanzo, Luciano Donda, Pieraldo Ferrante, Remo Girone, Giacomo Gonnella. Niezwykle doświadczony, kręcący filmy od 1962 roku reżyser i scenarzysta Mario Caiano ma na swoim koncie prawie 50 obrazów. Dwuczęściowa Miłość ponad życie wyróżnia się aktorstwem i klasą realizacji. Franca jest świetną pielęgniarką poświęcającą całe swoje życie pracy i wychowywaniu syna Daniela. Niestety pewnego dnia dochodzi do dramatycznego wypadku. Daniel rozbija się motocyklem i zapada w nieodwracalną śpiączkę. Franca jest zdruzgotana. Tym większy podziw budzi decyzja kobiety. Franca postanawia uratować życie innemu człowiekowi. Wyraża zgodę na transplantację serca swojego syna innemu mężczyźnie. Organ trafia do Aldo, drobnego przestępcy umierającego wskutek ran odniesionych podczas napadu. Nowe serce pozwala mu wrócić do zdrowia. Franca decyduje się otoczyć Aldo opieką oraz wskazać mu właściwą drogę życia i postępowania., sezon:dramat, Włochy, 1999, 91 min., kolor. Reżyseria: Mario Caiano. Obsada: Monica Guerritore, Pino Quartullo, Gabriella Barbuti, Enzo Marino Bellanich, Elena Bonelli, Marco Bonini, Salvatore Borghese, Renato Campese, Daniela Caroli, Carlo Cartier, Alessandra Costanzo, Luciano Donda, Pieraldo Ferrante, Remo Girone, Giacomo Gonnella. Niezwykle doświadczony, kręcący filmy od 1962 roku reżyser i scenarzysta Mario Caiano ma na swoim koncie prawie 50 obrazów. Dwuczęściowa Miłość ponad życie wyróżnia się aktorstwem i klasą realizacji. Franca jest świetną pielęgniarką poświęcającą całe swoje życie pracy i wychowywaniu syna Daniela. Niestety pewnego dnia dochodzi do dramatycznego wypadku. Daniel rozbija się motocyklem i zapada w nieodwracalną śpiączkę. Franca jest zdruzgotana. Tym większy podziw budzi decyzja kobiety. Franca postanawia uratować życie innemu człowiekowi. Wyraża zgodę na transplantację serca swojego syna innemu mężczyźnie. Organ trafia do Aldo, drobnego przestępcy umierającego wskutek ran odniesionych podczas napadu. Nowe serce pozwala mu wrócić do zdrowia. Franca decyduje się otoczyć Aldo opieką oraz wskazać mu właściwą drogę życia i postępowania.

(MacArthur) dramat historyczny, USA, 1977, 125 min., kolor. Reżyseria: Joseph Sargent. Obsada: Gregory Peck, Ivan Bonar, Ward Costello, Nicolas Coster, Marj Dusay, Ed Flanders, Art Fleming, Russell Johnson, Sandy Kenyon, Robert Mandan, Allan Miller, Dan O'Herlihy, Dick O'Neill, Addison Powell, Tom Rosqui. Joseph Sargent to niezwykle doświadczony amerykański reżyser, producent i aktor. Twórca znany jest również z realizacji seriali telewizyjnych, m.in. Star Trek. Nieobca jest mu także tematyka II wojny światowej. MacArthur to nie jedyny film Sargenta podejmujący te wątki, jednak z pewnością jeden z najciekawszych w jego dorobku. Fabularyzowana biografia amerykańskiego, kontrowersyjnego generała wiele zawdzięcza również odtwórcy głównej roli, wielkiemu Gregory’emu Peckowi. II wojna światowa na Filipinach. Jest rok 1942 i Amerykanie pod wodzą generała MacArthura są zmuszeni do odwrotu. Ofensywa japońska okazała się za silna dla niewielkich jednostek stacjonujących na Filipinach. Generał MacArthur, wbrew własnym zasadom, zostawiając jeszcze broniące się jednostki, ewakuuje się do Australii na wyraźny rozkaz prezydenta USA. To decyzja, która będzie dla generała wyrzutem sumienia do końca życia. Chcąc „odpokutować” swoją ucieczkę, jeszcze silniej angażuje się w walkę z Japończykami. Zostaje dowódcą wszystkich sił alianckich na obszarze południowo-zachodniego Pacyfiku. MacArthur przeprowadza szereg udanych akcji wojskowych, aby po dwóch latach wrócić i odbić Filipiny z rąk Japończyków. Po zakończeniu wojny (zrzucenie bomb na Hiroszimę i Nagasaki) przyjmuje kapitulację Japonii i do 1951 roku będzie dowódcą wojsk okupacyjnych w Kraju Kwitnącej Wiśni. Generał MacArthur odegra niepoślednią rolę w odbudowywaniu i reformach Japonii. W 1950 będzie jeszcze dowodził siłami NATO w czasie wojny koreańskiej, lecz wskutek konfliktu z prezydentem Trumanem zostanie ostatecznie zdymisjonowany., sezon:dramat historyczny, USA, 1977, 125 min., kolor. Reżyseria: Joseph Sargent. Obsada: Gregory Peck, Ivan Bonar, Ward Costello, Nicolas Coster, Marj Dusay, Ed Flanders, Art Fleming, Russell Johnson, Sandy Kenyon, Robert Mandan, Allan Miller, Dan O'Herlihy, Dick O'Neill, Addison Powell, Tom Rosqui. Joseph Sargent to niezwykle doświadczony amerykański reżyser, producent i aktor. Twórca znany jest również z realizacji seriali telewizyjnych, m.in. Star Trek. Nieobca jest mu także tematyka II wojny światowej. MacArthur to nie jedyny film Sargenta podejmujący te wątki, jednak z pewnością jeden z najciekawszych w jego dorobku. Fabularyzowana biografia amerykańskiego, kontrowersyjnego generała wiele zawdzięcza również odtwórcy głównej roli, wielkiemu Gregory’emu Peckowi. II wojna światowa na Filipinach. Jest rok 1942 i Amerykanie pod wodzą generała MacArthura są zmuszeni do odwrotu. Ofensywa japońska okazała się za silna dla niewielkich jednostek stacjonujących na Filipinach. Generał MacArthur, wbrew własnym zasadom, zostawiając jeszcze broniące się jednostki, ewakuuje się do Australii na wyraźny rozkaz prezydenta USA. To decyzja, która będzie dla generała wyrzutem sumienia do końca życia. Chcąc „odpokutować” swoją ucieczkę, jeszcze silniej angażuje się w walkę z Japończykami. Zostaje dowódcą wszystkich sił alianckich na obszarze południowo-zachodniego Pacyfiku. MacArthur przeprowadza szereg udanych akcji wojskowych, aby po dwóch latach wrócić i odbić Filipiny z rąk Japończyków. Po zakończeniu wojny (zrzucenie bomb na Hiroszimę i Nagasaki) przyjmuje kapitulację Japonii i do 1951 roku będzie dowódcą wojsk okupacyjnych w Kraju Kwitnącej Wiśni. Generał MacArthur odegra niepoślednią rolę w odbudowywaniu i reformach Japonii. W 1950 będzie jeszcze dowodził siłami NATO w czasie wojny koreańskiej, lecz wskutek konfliktu z prezydentem Trumanem zostanie ostatecznie zdymisjonowany.

(Hanover Street) dramat wojenny, Wlk. Brytania, 1979, 104 min., kolor. Reżyseria: Peter Hyams. Obsada: Harrison Ford, Lesley-Anne Down, Christopher Plummer, Alec McCowen. Wojenna opowieść o miłości, przypadku i poświęceniu – zrealizowana przez specjalistę od kina sensacyjnego – Petera Hyamsa. Trwa Druga Wojna Światowa. Londyn. Amerykański pilot bombowca David Halloran poznaje na ulicy młodą pielęgniarkę Margaret Sellinger. Zakochują się w sobie. Margaret nie zdradza jednak Davidowi, że jest mężatką. Paul, jej mąż, ma przed sobą niezwykle niebezpieczne zadanie: musi wykraść z siedziby Gestapo w Lyonie listę niemieckich agentów. Samolot, który ma go przewieźć nad tereny Francji, jest pilotowany przez Davida. Gdy trafia w niego niemiecki pocisk – obaj mężczyźni wyskakują na spadochronach i rozpoczynają walkę o przeżycie. Reżyser Peter Hyams jest znanym specjalistą od kina sensacyjnego, autorem m.in. filmów: „Policjanci” (1973), „Koziorożec 1” (1978), „Hanover Street” (1979), „Odległy ląd” (1981), „Trybunał” (1983), „Wąski margines” (1990), „Strażnik czasu” (1994), „Nagła śmierć” (1995), „Relikt” (1997), „D’Artagnann” (2001)., sezon:dramat wojenny, Wlk. Brytania, 1979, 104 min., kolor. Reżyseria: Peter Hyams. Obsada: Harrison Ford, Lesley-Anne Down, Christopher Plummer, Alec McCowen. Wojenna opowieść o miłości, przypadku i poświęceniu – zrealizowana przez specjalistę od kina sensacyjnego – Petera Hyamsa. Trwa Druga Wojna Światowa. Londyn. Amerykański pilot bombowca David Halloran poznaje na ulicy młodą pielęgniarkę Margaret Sellinger. Zakochują się w sobie. Margaret nie zdradza jednak Davidowi, że jest mężatką. Paul, jej mąż, ma przed sobą niezwykle niebezpieczne zadanie: musi wykraść z siedziby Gestapo w Lyonie listę niemieckich agentów. Samolot, który ma go przewieźć nad tereny Francji, jest pilotowany przez Davida. Gdy trafia w niego niemiecki pocisk – obaj mężczyźni wyskakują na spadochronach i rozpoczynają walkę o przeżycie. Reżyser Peter Hyams jest znanym specjalistą od kina sensacyjnego, autorem m.in. filmów: „Policjanci” (1973), „Koziorożec 1” (1978), „Hanover Street” (1979), „Odległy ląd” (1981), „Trybunał” (1983), „Wąski margines” (1990), „Strażnik czasu” (1994), „Nagła śmierć” (1995), „Relikt” (1997), „D’Artagnann” (2001).

Capote

Biograficzny, Obyczajowy
produkcja: USA
Film jest opowieścią o życiu pisarza. Dokładnie opowiada o fragmencie życia, kiedy ten pracował nad książką "Z zimną krwią", czyli histori� (...)

(Pieces of April) komediodramat, USA, 2003, 76 min., kolor. Reżyseria: Peter Hedges. Obsada: Katie Holmes, Derek Luke, Oliver Platt, Alison Pill, John Gallagher Jr., Patricia Clarkson, Alice Drummond, Vitali Baganov, Lillias White, Isiah Whitlock Jr., Adrian Martinez, Susan Bruce, Jamari Richardson, Leila Danette, Stephen Chen. Peter Hedges to osoba, która w kinie kojarzona jest przede wszystkim ze swoich znakomitych scenariuszy. To on w jakieś części stoi za sukcesem takich filmów jak Co gryzie Gilberta Grape'a czy Był sobie chłopiec. W końcu Hedges zdecydował się na samodzielny debiut jako reżyser.April Burns, młoda dziewczyna z dobrego domu, przeżywając młodzieńczy bunt przenosi się do Nowego Jorku. Chcąc spróbować życia na własny rachunek, zamieszkuje w małym mieszkaniu na East Side wraz ze swoim chłopakiem, czarnoskórym Bobbym. April jest dziewczyną samodzielną i deko ekscentryczną,o stylu życia daleko wybiegającym poza normy jej rodzinnej Pensylwanii. Pewnego dnia postanawia zaprosić na Święto Dziękczynienia swoją dawno niewidzianą rodzinę. Joy, jej matka, jest umierająca, więc może to być ostatnia okazja na wspólny obiad. Mimo wielu zastrzeżeń, szczególnie ze strony Joy, familia wyrusza do Nowego Jorku. Wizyta u April okaże się nie lada wyzwaniem i to dla każdej ze stron. Pozornie nieefektowne kino, zrealizowane za niewielkie pieniądze. Jednak znakomicie wpisuje się w najlepsze tradycje amerykańskiego kina niezależnego spod znaku festiwalu w Sundance (tam też obraz Hedgesa został nagrodzony). Twórcy w Wizycie u April uzyskali efekt naturalności, autentyzmu ukazanej historii. Motyw wspólnego obiadu podczas Święta Dziękczynienia jest częstym w kinie zza Oceanu, lecz mało kto wykorzystał go tak błyskotliwie. Wspólny posiłek po latach jest katalizatorem problemów i piętrzących się komplikacji, a jednocześnie możliwością rodzinnego katharsis w obliczu śmiertelnej choroby matki. Obraz skomplikowanych stosunków międzyludzkich oddany jest wiarygodnie, z odpowiednim pogłębieniem psychologii postaci. Wizyta u April zręcznie łączy elementy dramatu i wysublimowanej komedii, często posługującej się ironią, a nawet farsą. Tony poważniejsze są idealnie równoważone przez humor, a reżyser posiada umiejętność ukazywania prawdziwych, prostych emocji w sposób daleki od sentymentalizmu. Znakomite kreacje Katie Holmes i Patricii Clarkson. Liczne wyróżnienia krytyki amerykańskiej, nagroda Satellite Award, wyróżnienie na festiwalu w Sundance i nagroda krytyków z Vancouver., sezon:komediodramat, USA, 2003, 76 min., kolor. Reżyseria: Peter Hedges. Obsada: Katie Holmes, Derek Luke, Oliver Platt, Alison Pill, John Gallagher Jr., Patricia Clarkson, Alice Drummond, Vitali Baganov, Lillias White, Isiah Whitlock Jr., Adrian Martinez, Susan Bruce, Jamari Richardson, Leila Danette, Stephen Chen. Peter Hedges to osoba, która w kinie kojarzona jest przede wszystkim ze swoich znakomitych scenariuszy. To on w jakieś części stoi za sukcesem takich filmów jak Co gryzie Gilberta Grape'a czy Był sobie chłopiec. W końcu Hedges zdecydował się na samodzielny debiut jako reżyser.April Burns, młoda dziewczyna z dobrego domu, przeżywając młodzieńczy bunt przenosi się do Nowego Jorku. Chcąc spróbować życia na własny rachunek, zamieszkuje w małym mieszkaniu na East Side wraz ze swoim chłopakiem, czarnoskórym Bobbym. April jest dziewczyną samodzielną i deko ekscentryczną,o stylu życia daleko wybiegającym poza normy jej rodzinnej Pensylwanii. Pewnego dnia postanawia zaprosić na Święto Dziękczynienia swoją dawno niewidzianą rodzinę. Joy, jej matka, jest umierająca, więc może to być ostatnia okazja na wspólny obiad. Mimo wielu zastrzeżeń, szczególnie ze strony Joy, familia wyrusza do Nowego Jorku. Wizyta u April okaże się nie lada wyzwaniem i to dla każdej ze stron. Pozornie nieefektowne kino, zrealizowane za niewielkie pieniądze. Jednak znakomicie wpisuje się w najlepsze tradycje amerykańskiego kina niezależnego spod znaku festiwalu w Sundance (tam też obraz Hedgesa został nagrodzony). Twórcy w Wizycie u April uzyskali efekt naturalności, autentyzmu ukazanej historii. Motyw wspólnego obiadu podczas Święta Dziękczynienia jest częstym w kinie zza Oceanu, lecz mało kto wykorzystał go tak błyskotliwie. Wspólny posiłek po latach jest katalizatorem problemów i piętrzących się komplikacji, a jednocześnie możliwością rodzinnego katharsis w obliczu śmiertelnej choroby matki. Obraz skomplikowanych stosunków międzyludzkich oddany jest wiarygodnie, z odpowiednim pogłębieniem psychologii postaci. Wizyta u April zręcznie łączy elementy dramatu i wysublimowanej komedii, często posługującej się ironią, a nawet farsą. Tony poważniejsze są idealnie równoważone przez humor, a reżyser posiada umiejętność ukazywania prawdziwych, prostych emocji w sposób daleki od sentymentalizmu. Znakomite kreacje Katie Holmes i Patricii Clarkson. Liczne wyróżnienia krytyki amerykańskiej, nagroda Satellite Award, wyróżnienie na festiwalu w Sundance i nagroda krytyków z Vancouver.

(Eredita Ferramonti, L`) dramat, Włochy, 1976, 114 min., kolor. Reżyseria: Mauro Bolognini. Obsada: Anthony Quinn, Fabio Testi, Dominique Sanda, Gigi Proietti, Adriana Asti, Paolo Bonacelli, Rossella Rusconi, Harold Bradley, Carlo Palmucci, Silvia Cerio, Maria Russo, Simone Santo, Rossana Di Lorenzo. Mauro Bolognini - znany włoski reżyser, autor takich obrazów jak Sztuka mięsa czy Mężowie i kochankowie - realizuje w 1976 pełen epickiego rozmachu dramat społeczno-obyczajowy oparty na prozie Gaetana Carla Chellego. Lata 80. XIX wieku. Rzymska, bogata rodzina Ferramontich wiedzie spokojne mieszczańskie życie. Głowa rodziny, charyzmatyczny i apodyktyczny Gregorio czuje, iż zbliżają się jego ostatnie lata. Postanawia zrobić coś z rodzinnym majątkiem, a szczególnie z piekarnią, która okazała się prawdziwą żyłą złota. Decyzja Gregoria zaskakuje jednak wszystkich. Bohater powiadamia swoich dwóch synów, Maria i Pippa, oraz córkę Tetę o zamknięciu piekarni. Odtąd dorosłe dzieci Ferramontiego muszą radzić sobie same. Każde z nich liczy na ogromny spadek po ojcu, jednak niebawem sprawy skomplikują się jeszcze bardziej. Pippo poślubia uroczą Irene, która za pomocą wyrafinowanych intryg i manipulacji zbliża się do seniora rodu. Gregorio jest zafascynowany młodą kobietą, a ona zdaje się odwzajemniać jego zainteresowanie. Walka o majątek rodzinny zwolna prowadzi do finałowej tragedii. Przejmujący dramat o wyraźnym tle społeczno-obyczajowym. Reżyser ukazuje czas przemian, okres panowania dzikiego kapitalizmu, pogoni za pieniądzem i władzą, a także osłabienia więzów rodzinnych i segregacji klasowej. W krytyce burżuazji widać powinowactwa z twórczością Viscontiego czy Bunuela, lecz Bolognini mówi własnym językiem. Autorskie podejście widoczne jest w obrazie: staranna, dopracowana w szczegółach scenografia i kostiumy, konsekwentne komponowanie każdego kadru iuroda plastyczna zdjęć budują specyficzny klimat, atmosferę powolnego rozpadu, erozji wartości, kryzysu kontaktów międzyludzkich. Dramat rozgrywa się nie tylko w skali makro. Dziedzictwo Ferramontich to również studium charakterów, szczególnie akcentowane w tragicznej postaci Gregoria, człowieka u schyłku życia, wypalonego, żyjącego kultem pieniądza i władzy. W tej roli wystąpił rewelacyjny Anthony Quinn, a równie wyrazistą kreację stworzyła Dominique Sanda, nagrodzona za rolę Irene na festiwalu w Cannes. Obraz Bologniniego wyróżniono również nagrodą włoskich krytyków filmowych., sezon:dramat, Włochy, 1976, 114 min., kolor. Reżyseria: Mauro Bolognini. Obsada: Anthony Quinn, Fabio Testi, Dominique Sanda, Gigi Proietti, Adriana Asti, Paolo Bonacelli, Rossella Rusconi, Harold Bradley, Carlo Palmucci, Silvia Cerio, Maria Russo, Simone Santo, Rossana Di Lorenzo. Mauro Bolognini - znany włoski reżyser, autor takich obrazów jak Sztuka mięsa czy Mężowie i kochankowie - realizuje w 1976 pełen epickiego rozmachu dramat społeczno-obyczajowy oparty na prozie Gaetana Carla Chellego. Lata 80. XIX wieku. Rzymska, bogata rodzina Ferramontich wiedzie spokojne mieszczańskie życie. Głowa rodziny, charyzmatyczny i apodyktyczny Gregorio czuje, iż zbliżają się jego ostatnie lata. Postanawia zrobić coś z rodzinnym majątkiem, a szczególnie z piekarnią, która okazała się prawdziwą żyłą złota. Decyzja Gregoria zaskakuje jednak wszystkich. Bohater powiadamia swoich dwóch synów, Maria i Pippa, oraz córkę Tetę o zamknięciu piekarni. Odtąd dorosłe dzieci Ferramontiego muszą radzić sobie same. Każde z nich liczy na ogromny spadek po ojcu, jednak niebawem sprawy skomplikują się jeszcze bardziej. Pippo poślubia uroczą Irene, która za pomocą wyrafinowanych intryg i manipulacji zbliża się do seniora rodu. Gregorio jest zafascynowany młodą kobietą, a ona zdaje się odwzajemniać jego zainteresowanie. Walka o majątek rodzinny zwolna prowadzi do finałowej tragedii. Przejmujący dramat o wyraźnym tle społeczno-obyczajowym. Reżyser ukazuje czas przemian, okres panowania dzikiego kapitalizmu, pogoni za pieniądzem i władzą, a także osłabienia więzów rodzinnych i segregacji klasowej. W krytyce burżuazji widać powinowactwa z twórczością Viscontiego czy Bunuela, lecz Bolognini mówi własnym językiem. Autorskie podejście widoczne jest w obrazie: staranna, dopracowana w szczegółach scenografia i kostiumy, konsekwentne komponowanie każdego kadru iuroda plastyczna zdjęć budują specyficzny klimat, atmosferę powolnego rozpadu, erozji wartości, kryzysu kontaktów międzyludzkich. Dramat rozgrywa się nie tylko w skali makro. Dziedzictwo Ferramontich to również studium charakterów, szczególnie akcentowane w tragicznej postaci Gregoria, człowieka u schyłku życia, wypalonego, żyjącego kultem pieniądza i władzy. W tej roli wystąpił rewelacyjny Anthony Quinn, a równie wyrazistą kreację stworzyła Dominique Sanda, nagrodzona za rolę Irene na festiwalu w Cannes. Obraz Bologniniego wyróżniono również nagrodą włoskich krytyków filmowych.

(Mermaids) komediodramat, USA, 1990, 106 min., kolor. Reżyseria: Richard Benjamin. Obsada: Cher, Bob Hoskins, Winona Ryder, Michael Schoeffling, Christina Ricci, Caroline McWilliams, Jan Miner, Betsy Townsend, Richard McElvain, Paula Plum, Dossy Peabody, William Paul Steele, Rex Trailer, Pete Kovner, Patricia Madden. Małe, prowincjonalne miasteczko w Nowej Anglii na początku lat 60. To tu przybywa pani Flax, kobieta wyzwolona i niezależna, samotna matka 10-letniej Kate i 15-letniej Charlotte. Pani Flax nigdzie nie potrafi na dłużej zagrzać miejsca, wikłając się w romanse, które potem raptownie kończy, wiodąc z córkami koczownicze życie. Wydaje się, że nie inaczej będzie i w Nowej Anglii. Jednak Charlotte jest już zmęczona ciągłymi zmianami, a dodatkowo przeżywa normalne problemy dojrzewania. Pojawienie się w życiu matki poczciwego sklepikarza Lou wydaje się nadzieją na odmianę. Nie będzie to jednak proste. Pani Flax to charakterna kobieta, a dodatkowo kłopoty z córkami komplikują całą sprawę. Kate jest całkowicie pochłonięta pływaniem, a Charlotte zastanawia się nad wstąpieniem do zakonu. Pewnego dnia dochodzi do wypadku. To zmieni spojrzenie na świat całej rodziny. Obraz Richarda Benjamina powstał na podstawie bestselerowej powieści Patty Dann. Reżyser, znany również jako aktor, nie zmarnował potencjału prozy. Syreny to pełen uroku komediodramat łączący humor, wzruszenie i ciekawe obserwacje obyczajowe. Słodko-gorzka tonacja filmu znakomicie pasuje do opisywanych czasów. Początek lat 60. to szalony okres kiełkujących przemian, które wybuchną ze zdwojoną siłą już niedługo. Nietypowa rodzina na czele z panią Flax, która przyjeżdża na amerykańską prowincję, do Nowej Anglii, jest symbolem zmieniającej się rzeczywistości, nowej obyczajowości i zmiany roli kobiety w społeczeństwie. Tytuł sugeruje pewne pęknięcie w bohaterkach (szczególnie w postaci matki), symboliczną niemożność samostanowienia i braku przystosowania się do otoczenia, lecz w centrum uwagi są córki pani Flax, a szczególnie 15-letnia Charlotte. Jednym z największych atutów Syren jest subtelnie ukazany proces jej dojrzewania, podejmowania pierwszych poważnych decyzji i rodzącego się uczucia. Postacie w filmie Benjamina są barwne, wielowymiarowe, emocjonalnie bliskie każdemu z widzów. Widać dobrą rękę reżysera. Zgrabnie prowadzona fabuła wciąga, relacje między bohaterami są wiarygodne, a sama realizacja sprawia wrażenie lekkiej i niewymuszonej. Świetnie wypadają aktorzy. Jedną ze swoich najlepszych kreacji stworzyła Cher, gwiazda muzyki, która pod koniec lat 80. wróciła na estrady i ekrany po dramatycznym rozstaniu z mężem. Jednak prawdziwą ozdobą jest rola Winony Ryder jako Charlotte, która dała prawdziwą próbkę swojego talentu. Nagroda Sant Jordi Award dla Winony Ryder i amerykański Young Artist Award dla Christiny Ricci., sezon:komediodramat, USA, 1990, 106 min., kolor. Reżyseria: Richard Benjamin. Obsada: Cher, Bob Hoskins, Winona Ryder, Michael Schoeffling, Christina Ricci, Caroline McWilliams, Jan Miner, Betsy Townsend, Richard McElvain, Paula Plum, Dossy Peabody, William Paul Steele, Rex Trailer, Pete Kovner, Patricia Madden. Małe, prowincjonalne miasteczko w Nowej Anglii na początku lat 60. To tu przybywa pani Flax, kobieta wyzwolona i niezależna, samotna matka 10-letniej Kate i 15-letniej Charlotte. Pani Flax nigdzie nie potrafi na dłużej zagrzać miejsca, wikłając się w romanse, które potem raptownie kończy, wiodąc z córkami koczownicze życie. Wydaje się, że nie inaczej będzie i w Nowej Anglii. Jednak Charlotte jest już zmęczona ciągłymi zmianami, a dodatkowo przeżywa normalne problemy dojrzewania. Pojawienie się w życiu matki poczciwego sklepikarza Lou wydaje się nadzieją na odmianę. Nie będzie to jednak proste. Pani Flax to charakterna kobieta, a dodatkowo kłopoty z córkami komplikują całą sprawę. Kate jest całkowicie pochłonięta pływaniem, a Charlotte zastanawia się nad wstąpieniem do zakonu. Pewnego dnia dochodzi do wypadku. To zmieni spojrzenie na świat całej rodziny. Obraz Richarda Benjamina powstał na podstawie bestselerowej powieści Patty Dann. Reżyser, znany również jako aktor, nie zmarnował potencjału prozy. Syreny to pełen uroku komediodramat łączący humor, wzruszenie i ciekawe obserwacje obyczajowe. Słodko-gorzka tonacja filmu znakomicie pasuje do opisywanych czasów. Początek lat 60. to szalony okres kiełkujących przemian, które wybuchną ze zdwojoną siłą już niedługo. Nietypowa rodzina na czele z panią Flax, która przyjeżdża na amerykańską prowincję, do Nowej Anglii, jest symbolem zmieniającej się rzeczywistości, nowej obyczajowości i zmiany roli kobiety w społeczeństwie. Tytuł sugeruje pewne pęknięcie w bohaterkach (szczególnie w postaci matki), symboliczną niemożność samostanowienia i braku przystosowania się do otoczenia, lecz w centrum uwagi są córki pani Flax, a szczególnie 15-letnia Charlotte. Jednym z największych atutów Syren jest subtelnie ukazany proces jej dojrzewania, podejmowania pierwszych poważnych decyzji i rodzącego się uczucia. Postacie w filmie Benjamina są barwne, wielowymiarowe, emocjonalnie bliskie każdemu z widzów. Widać dobrą rękę reżysera. Zgrabnie prowadzona fabuła wciąga, relacje między bohaterami są wiarygodne, a sama realizacja sprawia wrażenie lekkiej i niewymuszonej. Świetnie wypadają aktorzy. Jedną ze swoich najlepszych kreacji stworzyła Cher, gwiazda muzyki, która pod koniec lat 80. wróciła na estrady i ekrany po dramatycznym rozstaniu z mężem. Jednak prawdziwą ozdobą jest rola Winony Ryder jako Charlotte, która dała prawdziwą próbkę swojego talentu. Nagroda Sant Jordi Award dla Winony Ryder i amerykański Young Artist Award dla Christiny Ricci.