Program tv Zone Europa Jutro

(Home of Our Own, A) dramat biograficzny, USA, 1993, 100 min., kolor. Reżyseria: Tony Bill. Obsada: Kathy Bates, Edward Furlong, Clarissa Lassig, Sarah Schaub, Miles Feulner, Amy Sakasitz, T.J. Lowther, Soon-Tek Oh, Tony Campisi, David Jensen, H.E.D. Redford, Melvin Ward, Michael Flynn, Donré Sampson, Frank Gerrish. Los Angeles, początek lat 60. To tutaj wraz z szóstką dzieci mieszka Frances Lacey. Kobieta wychowuje je samotnie, co jest zadaniem niełatwym i wyczerpującym. Pewnego dnia Lacey odkrywa, że jej najstarszy, nastoletni syn Shayne może niebawem popaść w konflikt z prawem. Zdesperowana matka postanawia radykalnie zmienić życie rodziny. Pakuje cały dobytek do samochodu i wraz z dziećmi wyrusza na poszukiwanie nowego miejsca zamieszkania. Planuje wyrwać siebie i dorastającego syna z pełnej zagrożeń wielkomiejskiej dżungli. Celem jest prowincja oraz spokojniejszy tryb życia. Podróż przez Amerykę okaże się pouczającą lekcją dla całej rodziny. Wciągający obraz Tony’ego Billa, doświadczonego amerykańskiego reżysera (również telewizyjnego), autora takich filmów jak Skryta namiętność (1993) czy Flyboys –bohaterska eskadra (2006). Twórcy sugestywnie ukazują starania rodziny o zmianę sposobu życia, wędrówkę z Los Angeles na amerykańską prowincje oraz emocjonalne dojrzewanie najstarszego syna. Nasz własny dom umiejętnie łączy elementy dramatu, filmu psychologicznego, komedii, a nawet melodramatu. Reżyser świetnie sobie poradził z taką układanką. Wzruszenie przenika się z zadumą, humor z poważniejszą tonacją. Tony Bill mówi o ludzkiej determinacji, fundamentalnej roli rodziny, emocjach i uczuciach bliskich każdemu z nas. Ciekawie wypadają obserwacje natury socjologicznej zestawiające życie w wielkiej metropolii z egzystencją na amerykańskiej prowincji. Film wiele zyskuje na znakomitym aktorstwie. Kathy Bates to już klasa sama w sobie. Uwagę zwrócił także młody Edward Furlong, który za swoją kreację otrzymał nagrodę Young Artist Award., sezon:dramat biograficzny, USA, 1993, 100 min., kolor. Reżyseria: Tony Bill. Obsada: Kathy Bates, Edward Furlong, Clarissa Lassig, Sarah Schaub, Miles Feulner, Amy Sakasitz, T.J. Lowther, Soon-Tek Oh, Tony Campisi, David Jensen, H.E.D. Redford, Melvin Ward, Michael Flynn, Donré Sampson, Frank Gerrish. Los Angeles, początek lat 60. To tutaj wraz z szóstką dzieci mieszka Frances Lacey. Kobieta wychowuje je samotnie, co jest zadaniem niełatwym i wyczerpującym. Pewnego dnia Lacey odkrywa, że jej najstarszy, nastoletni syn Shayne może niebawem popaść w konflikt z prawem. Zdesperowana matka postanawia radykalnie zmienić życie rodziny. Pakuje cały dobytek do samochodu i wraz z dziećmi wyrusza na poszukiwanie nowego miejsca zamieszkania. Planuje wyrwać siebie i dorastającego syna z pełnej zagrożeń wielkomiejskiej dżungli. Celem jest prowincja oraz spokojniejszy tryb życia. Podróż przez Amerykę okaże się pouczającą lekcją dla całej rodziny. Wciągający obraz Tony’ego Billa, doświadczonego amerykańskiego reżysera (również telewizyjnego), autora takich filmów jak Skryta namiętność (1993) czy Flyboys –bohaterska eskadra (2006). Twórcy sugestywnie ukazują starania rodziny o zmianę sposobu życia, wędrówkę z Los Angeles na amerykańską prowincje oraz emocjonalne dojrzewanie najstarszego syna. Nasz własny dom umiejętnie łączy elementy dramatu, filmu psychologicznego, komedii, a nawet melodramatu. Reżyser świetnie sobie poradził z taką układanką. Wzruszenie przenika się z zadumą, humor z poważniejszą tonacją. Tony Bill mówi o ludzkiej determinacji, fundamentalnej roli rodziny, emocjach i uczuciach bliskich każdemu z nas. Ciekawie wypadają obserwacje natury socjologicznej zestawiające życie w wielkiej metropolii z egzystencją na amerykańskiej prowincji. Film wiele zyskuje na znakomitym aktorstwie. Kathy Bates to już klasa sama w sobie. Uwagę zwrócił także młody Edward Furlong, który za swoją kreację otrzymał nagrodę Young Artist Award.

(Kadisbellan) dramat, Dania / Szwecja, 1993, 98 min., kolor. Reżyseria: Ake Sandgren. Obsada: Jesper Salén, Stellan Skarsgard, Basia Frydman, Niklas Olund, Ernst-Hugo Järegard, Ernst Günther, Axel Düberg, Reine Brynolfsson, Heinz Hopf, Frida Hallgren, Tomas Norström, Ing-Marie Carlsson, Rolf Lassgard, Jurek Sawka, Tommy Johnson. "Jest niesamowita witalność w tej historii i odcień absurdu, który mnie poruszył" - tak o autobiograficznej powieści Rolanda Schütta powiedział twórca filmu, ?ke Sandgren, ceniony szwedzki reżyser i scenarzysta. Proca, przykład znakomitego kina skandynawskiego, posiłkując się prozą Schütta, osiąga ostateczny sukces również za pomocą środków czysto filmowych. Lata 20. XX wieku w Sztokholmie. Mieszka tu wraz z rodziną 10-letni Roland, chłopak niezwykle wrażliwy i jednocześnie introwertyczny. Mama Rolanda to rosyjska Żydówka. Ojciec czuje się zaangażowanym socjalistą, podczas gdy starszy brat marzy o karierze boksera. Na dodatek mama jest wojującą sufrażystką, potajemnie sprzedającą, zakazane wówczas prezerwatywy. Roland czuje się wyobcowany w szkole. Rygor, antysemicki nauczyciel, a także brak porozumienia z rówieśnikami powodują, iż chłopak zanurza się we własnym świecie. Jego marzeniem staje się rower, dla którego jest w stanie zrobić wszystko. Inteligentny, a jednocześnie niepozbawiony uroku dramat podlany humorem i ciekawymi obserwacjami obyczajowości początku XX wieku. Dojrzewanie nie raz było tematem dla kina. Reżyser unika jednak częstych pułapek sentymentalizmu czy papierowości, sztuczności wizji. W serii błyskotliwych formalnie epizodów przybliża nam codzienność Sztokholmu tamtego czasu filtrowaną przez wrażliwość 10-letniego chłopaka. Postać Rolanda zdaje się łączyć odchodzący już czas niewinności z pierwszymi poważnymi pytaniami o przyszłość, tożsamość, miejsce w świecie. Kształtowanie się charakteru chłopca ukazane jest na tle dziwacznej rodziny, często nieprzychylnego otoczenia, czasów, kiedy słowa Żyd, socjalista czy sufrażystka wywoływały skrajne reakcje. Siłą Procy, oprócz zręcznie prowadzonej opowieści, jest niewątpliwie strona formalna. Zdjęcia, użycie koloru współgrają z nastrojem bohaterów, budując sugestywną atmosferę. To według krytyków jeden z filmów, gdzie najciekawiej sportretowano Sztokholm. Ze swojej roli świetnie wywiązują się aktorzy, z małoletnim Jesperem Salénem na czele. Proca to idealne połączenie klimatu, precyzyjnej konstrukcji narracyjnej oraz niebanalnej strony wizualnej. Nie tylko dla miłośników kina europejskiego. Film zdobył szwedzką Guldbagge Award., sezon:dramat, Dania / Szwecja, 1993, 98 min., kolor. Reżyseria: Ake Sandgren. Obsada: Jesper Salén, Stellan Skarsgard, Basia Frydman, Niklas Olund, Ernst-Hugo Järegard, Ernst Günther, Axel Düberg, Reine Brynolfsson, Heinz Hopf, Frida Hallgren, Tomas Norström, Ing-Marie Carlsson, Rolf Lassgard, Jurek Sawka, Tommy Johnson. "Jest niesamowita witalność w tej historii i odcień absurdu, który mnie poruszył" - tak o autobiograficznej powieści Rolanda Schütta powiedział twórca filmu, ?ke Sandgren, ceniony szwedzki reżyser i scenarzysta. Proca, przykład znakomitego kina skandynawskiego, posiłkując się prozą Schütta, osiąga ostateczny sukces również za pomocą środków czysto filmowych. Lata 20. XX wieku w Sztokholmie. Mieszka tu wraz z rodziną 10-letni Roland, chłopak niezwykle wrażliwy i jednocześnie introwertyczny. Mama Rolanda to rosyjska Żydówka. Ojciec czuje się zaangażowanym socjalistą, podczas gdy starszy brat marzy o karierze boksera. Na dodatek mama jest wojującą sufrażystką, potajemnie sprzedającą, zakazane wówczas prezerwatywy. Roland czuje się wyobcowany w szkole. Rygor, antysemicki nauczyciel, a także brak porozumienia z rówieśnikami powodują, iż chłopak zanurza się we własnym świecie. Jego marzeniem staje się rower, dla którego jest w stanie zrobić wszystko. Inteligentny, a jednocześnie niepozbawiony uroku dramat podlany humorem i ciekawymi obserwacjami obyczajowości początku XX wieku. Dojrzewanie nie raz było tematem dla kina. Reżyser unika jednak częstych pułapek sentymentalizmu czy papierowości, sztuczności wizji. W serii błyskotliwych formalnie epizodów przybliża nam codzienność Sztokholmu tamtego czasu filtrowaną przez wrażliwość 10-letniego chłopaka. Postać Rolanda zdaje się łączyć odchodzący już czas niewinności z pierwszymi poważnymi pytaniami o przyszłość, tożsamość, miejsce w świecie. Kształtowanie się charakteru chłopca ukazane jest na tle dziwacznej rodziny, często nieprzychylnego otoczenia, czasów, kiedy słowa Żyd, socjalista czy sufrażystka wywoływały skrajne reakcje. Siłą Procy, oprócz zręcznie prowadzonej opowieści, jest niewątpliwie strona formalna. Zdjęcia, użycie koloru współgrają z nastrojem bohaterów, budując sugestywną atmosferę. To według krytyków jeden z filmów, gdzie najciekawiej sportretowano Sztokholm. Ze swojej roli świetnie wywiązują się aktorzy, z małoletnim Jesperem Salénem na czele. Proca to idealne połączenie klimatu, precyzyjnej konstrukcji narracyjnej oraz niebanalnej strony wizualnej. Nie tylko dla miłośników kina europejskiego. Film zdobył szwedzką Guldbagge Award.

(Gettysburg part 2) dramat historyczny, USA, 1995, 117 min., kolor. Reżyseria: Ronald F. Maxwell. Obsada: Tom Berenger, Martin Sheen, Stephen Lang, Jeff Daniels, Richard Jordan, Andrew Prine, Cooper Huckabee, Patrick Gorman, Bo Brinkman, James Lancaster, William Morgan Sheppard, Kieran Mulroney, James Patrick Stuart, Tim Ruddy, Royce D. Applegate, Richard Anderson. Jest rok 1863. Od dwóch lat trwa bratobójcza wojna secesyjna. Wojna o przyszłość Ameryki. Siły wciąż wydają się wyrównane i wiadomym jest, że musi dojść do decydującego starcia. 1 lipca pod miastem Gettysburg w stanie Pensylwania spotykają się obie armie. Konfederatów prowadzi generał Lee, wojskami Unii dowodzi generał Meade. Trzydniowa, krwawa bitwa przyniesie tysiące ofiar (ich liczbę ocenia się na ponad 51 tysięcy) i rannych, lecz okaże się kluczowa. Mimo podobnych strat po obu stronach i praktycznie nierozstrzygniętego wyniku samego starcia, szala zwycięstwa przechyla się ostatecznie na stronę wojsk Północy. Armia generała Lee będzie od tej pory w ciągłej defensywie, co ostatecznie doprowadzi do końca działań wojennych w połowie 1865. Obraz Ronalda F. Maxwella powstał na podstawie nagrodzonej Pulitzerem powieści Michaela Shaara. Materiał i temat okazał się tak wymagający i obszerny, iż stało się jasne, że trzeba zgromadzić na produkcję duże środki finansowe. Pomocny okazał się amerykański potentat telewizyjny Ted Turner, który przeznaczył na film o największej bitwie wojny secesyjnej poważne pieniądze. Zaangażowano tysiące statystów, pracę na planie prowadzono perfekcyjnie, skorzystano z pomocy historyków, a nawet kręcono zdjęcia na autentycznych terenach pod Gettysburgiem. Efekt jest spektakularny. Obraz Maxwella to pełen rozmachu fresk batalistyczny ze znakomitymi kreacjami aktorskimi. Twórcy podjęli spore ryzyko komercyjne, gdyż ponadczterogodzinny metraż to rzecz nieczęsto spotykana w filmie amerykańskim. Udało się wykreować obraz daleki od czarno-białych kalek i ideologicznych uproszczeń. Gettysburg okazuje się miejscem kaźni – tak dla żołnierzy Północy, jak i Południa. Widzimy mężczyzn, często przyjaciół czy znajomych, którzy muszą walczyć przeciwko sobie. Bratobójcza bitwa została ukazana z ogromną dbałością o realia historyczne. Scenografia, kostiumy czy dialogi mogą zachwycić nie tylko miłośników historii. Pozwalają wszystkim widzom przyjrzeć się niejako z bliska najważniejszym wydarzeniom poprzedzającym powstanie Stanów Zjednoczonych Ameryki. Twórcy portretują wybitnych dowódców, lecz również zwykłych szeregowców, udowadniając, że bohaterstwo, poświęcenie czy odwaga to cechy i żołnierzy Unii, i Konfederacji. Klasą błysnął operator Kees Van Oostrum, a za znakomitą ścieżkę dźwiękową odpowiedzialny był Randy Edelman. Gettysburg to kino widowiskowe i epickie, a jednocześnie jeden z najlepszych amerykańskich filmów batalistycznych., sezon:dramat historyczny, USA, 1995, 117 min., kolor. Reżyseria: Ronald F. Maxwell. Obsada: Tom Berenger, Martin Sheen, Stephen Lang, Jeff Daniels, Richard Jordan, Andrew Prine, Cooper Huckabee, Patrick Gorman, Bo Brinkman, James Lancaster, William Morgan Sheppard, Kieran Mulroney, James Patrick Stuart, Tim Ruddy, Royce D. Applegate, Richard Anderson. Jest rok 1863. Od dwóch lat trwa bratobójcza wojna secesyjna. Wojna o przyszłość Ameryki. Siły wciąż wydają się wyrównane i wiadomym jest, że musi dojść do decydującego starcia. 1 lipca pod miastem Gettysburg w stanie Pensylwania spotykają się obie armie. Konfederatów prowadzi generał Lee, wojskami Unii dowodzi generał Meade. Trzydniowa, krwawa bitwa przyniesie tysiące ofiar (ich liczbę ocenia się na ponad 51 tysięcy) i rannych, lecz okaże się kluczowa. Mimo podobnych strat po obu stronach i praktycznie nierozstrzygniętego wyniku samego starcia, szala zwycięstwa przechyla się ostatecznie na stronę wojsk Północy. Armia generała Lee będzie od tej pory w ciągłej defensywie, co ostatecznie doprowadzi do końca działań wojennych w połowie 1865. Obraz Ronalda F. Maxwella powstał na podstawie nagrodzonej Pulitzerem powieści Michaela Shaara. Materiał i temat okazał się tak wymagający i obszerny, iż stało się jasne, że trzeba zgromadzić na produkcję duże środki finansowe. Pomocny okazał się amerykański potentat telewizyjny Ted Turner, który przeznaczył na film o największej bitwie wojny secesyjnej poważne pieniądze. Zaangażowano tysiące statystów, pracę na planie prowadzono perfekcyjnie, skorzystano z pomocy historyków, a nawet kręcono zdjęcia na autentycznych terenach pod Gettysburgiem. Efekt jest spektakularny. Obraz Maxwella to pełen rozmachu fresk batalistyczny ze znakomitymi kreacjami aktorskimi. Twórcy podjęli spore ryzyko komercyjne, gdyż ponadczterogodzinny metraż to rzecz nieczęsto spotykana w filmie amerykańskim. Udało się wykreować obraz daleki od czarno-białych kalek i ideologicznych uproszczeń. Gettysburg okazuje się miejscem kaźni – tak dla żołnierzy Północy, jak i Południa. Widzimy mężczyzn, często przyjaciół czy znajomych, którzy muszą walczyć przeciwko sobie. Bratobójcza bitwa została ukazana z ogromną dbałością o realia historyczne. Scenografia, kostiumy czy dialogi mogą zachwycić nie tylko miłośników historii. Pozwalają wszystkim widzom przyjrzeć się niejako z bliska najważniejszym wydarzeniom poprzedzającym powstanie Stanów Zjednoczonych Ameryki. Twórcy portretują wybitnych dowódców, lecz również zwykłych szeregowców, udowadniając, że bohaterstwo, poświęcenie czy odwaga to cechy i żołnierzy Unii, i Konfederacji. Klasą błysnął operator Kees Van Oostrum, a za znakomitą ścieżkę dźwiękową odpowiedzialny był Randy Edelman. Gettysburg to kino widowiskowe i epickie, a jednocześnie jeden z najlepszych amerykańskich filmów batalistycznych.

(Yentl) dramat muzyczny, Wlk. Brytania / USA, 1983, 128 min., kolor. Reżyseria: Barbra Streisand. Obsada: Barbra Streisand, Mandy Patinkin, Amy Irving, Nehemiah Persoff, Steven Hill, Allan Corduner, Ruth Goring, David de Keyser, Bernard Spear, Doreen Mantle, Lynda Baron, Jack Lynn, Anna Tzelniker, Miriam Margolyes, Mary Henry. "Jentł" jest adaptacją opowiadania wielkiego Isaaca Bashevisa Singera. Barbra Streisand, gwiazda piosenki i filmu, zafascynowana opowiadaniem kupiła do niego prawa. Po sukcesie musicalu na deskach Eugene O'Neil Theater postanowiła przenieść go na ekran. Przygotowania trwały długo, a projekt wydawał się ryzykowny. Streisand postanowiła bowiem w wieku lat 40 zagrać 17-letnią Żydówkę. Film również wyreżyserowała i współprodukowała, a także uczestniczyła w pisaniu scenariusza. Jak na pierwszy samodzielny obraz - trudny test, lecz utalentowana piosenkarka zdała go znakomicie. Początek XX wieku. 17-letnia Jentł, po śmierci ojca, zamierza pójść za głosem swojego serca. Dziewczyna jest zafascynowana nauką i chce kształcić się, co w środowisku żydowskim nie jest często spotykaną sytuacją. Zupełnie niedopuszczalne jest natomiast studiowanie w szkole talmudycznej, czego bohaterka jest świadoma. Pewnego dnia wpada na przewrotny pomysł. Przebierze się za chłopaka, aby tylko móc studiować. Zmienia imię na Anschel i niebawem jest bliska realizacji swojego marzenia. Niestety jej sprawy osobiste komplikują się. Jako Anschel zakochuje się w swoim współlokatorze Avigdorze, który, traktując naszą bohaterkę jak kumpla, pała uczuciem do pięknej Hadass. To jednak dopiero początek komplikacji… Debiut filmowy Barbry Streisand okazał się dużym wydarzeniem. Artystka uniosła ciężar realizacji udowadniając, iż ma talent również w kierunku reżyserii. "Jentł" ogląda się znakomicie. Wyczucie filmowej materii, specyficzny nastrój, a także umiejętność wykreowania tradycyjnego świata Żydów początku XX wieku (zdjęcia kręcono w Pradze) to niewątpliwe zalety. Wciągającej fabule towarzyszy muzyka i wspaniałe piosenki Michela Legranda, a Barbra Streisand błyszczy, również wokalnie, w roli Jentł. Efektowne sekwencje musicalowe sąsiadują z dowcipnymi, ciekawymi obserwacjami żydowskiej kultury, religii i obyczajowości. "Jentł" to film o wielkich marzeniach i poszukiwaniu miłości, a także o przełamywaniu siebie i walce ze stereotypami. Połączenie ciekawej fabuły i efektownej strony muzycznej zaowocowało sukcesem frekwencyjnym, a również i krytyka była pod wrażeniem świeżości i dojrzałości debiutu Streisand. Oscar za muzykę, dwa Złote Globy, a także wyróżnienie włoskich krytyków., sezon:dramat muzyczny, Wlk. Brytania / USA, 1983, 128 min., kolor. Reżyseria: Barbra Streisand. Obsada: Barbra Streisand, Mandy Patinkin, Amy Irving, Nehemiah Persoff, Steven Hill, Allan Corduner, Ruth Goring, David de Keyser, Bernard Spear, Doreen Mantle, Lynda Baron, Jack Lynn, Anna Tzelniker, Miriam Margolyes, Mary Henry. "Jentł" jest adaptacją opowiadania wielkiego Isaaca Bashevisa Singera. Barbra Streisand, gwiazda piosenki i filmu, zafascynowana opowiadaniem kupiła do niego prawa. Po sukcesie musicalu na deskach Eugene O'Neil Theater postanowiła przenieść go na ekran. Przygotowania trwały długo, a projekt wydawał się ryzykowny. Streisand postanowiła bowiem w wieku lat 40 zagrać 17-letnią Żydówkę. Film również wyreżyserowała i współprodukowała, a także uczestniczyła w pisaniu scenariusza. Jak na pierwszy samodzielny obraz - trudny test, lecz utalentowana piosenkarka zdała go znakomicie. Początek XX wieku. 17-letnia Jentł, po śmierci ojca, zamierza pójść za głosem swojego serca. Dziewczyna jest zafascynowana nauką i chce kształcić się, co w środowisku żydowskim nie jest często spotykaną sytuacją. Zupełnie niedopuszczalne jest natomiast studiowanie w szkole talmudycznej, czego bohaterka jest świadoma. Pewnego dnia wpada na przewrotny pomysł. Przebierze się za chłopaka, aby tylko móc studiować. Zmienia imię na Anschel i niebawem jest bliska realizacji swojego marzenia. Niestety jej sprawy osobiste komplikują się. Jako Anschel zakochuje się w swoim współlokatorze Avigdorze, który, traktując naszą bohaterkę jak kumpla, pała uczuciem do pięknej Hadass. To jednak dopiero początek komplikacji… Debiut filmowy Barbry Streisand okazał się dużym wydarzeniem. Artystka uniosła ciężar realizacji udowadniając, iż ma talent również w kierunku reżyserii. "Jentł" ogląda się znakomicie. Wyczucie filmowej materii, specyficzny nastrój, a także umiejętność wykreowania tradycyjnego świata Żydów początku XX wieku (zdjęcia kręcono w Pradze) to niewątpliwe zalety. Wciągającej fabule towarzyszy muzyka i wspaniałe piosenki Michela Legranda, a Barbra Streisand błyszczy, również wokalnie, w roli Jentł. Efektowne sekwencje musicalowe sąsiadują z dowcipnymi, ciekawymi obserwacjami żydowskiej kultury, religii i obyczajowości. "Jentł" to film o wielkich marzeniach i poszukiwaniu miłości, a także o przełamywaniu siebie i walce ze stereotypami. Połączenie ciekawej fabuły i efektownej strony muzycznej zaowocowało sukcesem frekwencyjnym, a również i krytyka była pod wrażeniem świeżości i dojrzałości debiutu Streisand. Oscar za muzykę, dwa Złote Globy, a także wyróżnienie włoskich krytyków.

(Pauline and Paulette) komediodramat, Belgia / Francja, 2001, 75 min., kolor. Reżyseria: Lieven Debrauwer. Obsada: Dora van der Groen, Ann Petersen, Rosemarie Bergmans, Julienne De Bruyn, Idwig Stephane, Camilia Blereau, Nand Buyl, Magda Cnudde, Jef Demedts, Jenny Tanghe, Bouli Lanners, François Beukelaers, Herman Coessens, Rita Maddens, Michael Bauwens. Obsypany nagrodami debiutancki film belgijskiego reżysera. Lieven Debrauwer, współautor scenariusza, podejmuje temat trudny, wymagający dojrzałości tak filmowej, jak i życiowej. 66-letnia Pauline to kobieta dotknięta chorobą. Jest ograniczona umysłowo, ma mentalność dziecka i potrzebuje nieustającej opieki. Niestety umiera jej podpora, siostra Martha, zostawiając duży spadek. Teraz odpowiedzialność spada na pozostałe siostry, Paulette i Cecile. Pierwsza z nich jest zajęta swoim sklepem odzieżowym, druga realizuje się w związku z ukochanym mężczyzną. Początkowo obie siostry mają poważny problem z opieką nad Pauline. Wiedzą przy tym, iż umieszczenie chorej w zakładzie opiekuńczym oznacza utratę spadku, zapisanego imw przypadku zajęcia się osobiście upośledzoną Pauline. Stopniowo do chorej, zdziecinniałej kobiety zbliża się Paulette, która zaczyna na nowo, niejako oczami siostry, odkrywać świat i jego sens. Poruszający, słodko-gorzki obraz, nieczęsty na polskich ekranach przedstawiciel kinematografii belgijskiej. Twórcom udało się wykreować wiarygodny, przesycony prawdą psychologiczną film o trudnych relacjach, odkrywaniu siebie na nowo. Choroba Pauline jest próbą, którą muszą przejść bohaterowie, a jej efektem jest przewartościowanie ich dotychczasowego życia. Nostalgiczny, często smutny nastrój przełamują subtelny humor i znakomite dialogi. Film toczy się niespiesznie, narracja skupiona jest na wygrywaniu psychologicznych niuansów, a idealnie z fabułą współgra warstwa formalna. Debrauwer twórczo, symbolicznie wykorzystuje kolor, kontrastując swoich bohaterów czy pokazując różnice między miastem a prowincją. Całości towarzyszy muzyka klasyczna, wprowadzając sugestywny klimat. Wzruszenie miesza się z humorem, a aktorstwo jest najwyższej próby. Aktorki potrafią wydobyć z postaci emocjonalną prawdę oraz całą paletę uczuć, przez co ich bohaterki są wiarygodne. Film, wobec którego ciężko pozostać obojętnym. Nagroda jury ekumenicznego w Cannes, Złota Piramida na festiwalu w Kairze, dwa wyróżnienia festiwalu Flaiano i belgijskie nagrody Joseph Plateau., sezon:komediodramat, Belgia / Francja, 2001, 75 min., kolor. Reżyseria: Lieven Debrauwer. Obsada: Dora van der Groen, Ann Petersen, Rosemarie Bergmans, Julienne De Bruyn, Idwig Stephane, Camilia Blereau, Nand Buyl, Magda Cnudde, Jef Demedts, Jenny Tanghe, Bouli Lanners, François Beukelaers, Herman Coessens, Rita Maddens, Michael Bauwens. Obsypany nagrodami debiutancki film belgijskiego reżysera. Lieven Debrauwer, współautor scenariusza, podejmuje temat trudny, wymagający dojrzałości tak filmowej, jak i życiowej. 66-letnia Pauline to kobieta dotknięta chorobą. Jest ograniczona umysłowo, ma mentalność dziecka i potrzebuje nieustającej opieki. Niestety umiera jej podpora, siostra Martha, zostawiając duży spadek. Teraz odpowiedzialność spada na pozostałe siostry, Paulette i Cecile. Pierwsza z nich jest zajęta swoim sklepem odzieżowym, druga realizuje się w związku z ukochanym mężczyzną. Początkowo obie siostry mają poważny problem z opieką nad Pauline. Wiedzą przy tym, iż umieszczenie chorej w zakładzie opiekuńczym oznacza utratę spadku, zapisanego imw przypadku zajęcia się osobiście upośledzoną Pauline. Stopniowo do chorej, zdziecinniałej kobiety zbliża się Paulette, która zaczyna na nowo, niejako oczami siostry, odkrywać świat i jego sens. Poruszający, słodko-gorzki obraz, nieczęsty na polskich ekranach przedstawiciel kinematografii belgijskiej. Twórcom udało się wykreować wiarygodny, przesycony prawdą psychologiczną film o trudnych relacjach, odkrywaniu siebie na nowo. Choroba Pauline jest próbą, którą muszą przejść bohaterowie, a jej efektem jest przewartościowanie ich dotychczasowego życia. Nostalgiczny, często smutny nastrój przełamują subtelny humor i znakomite dialogi. Film toczy się niespiesznie, narracja skupiona jest na wygrywaniu psychologicznych niuansów, a idealnie z fabułą współgra warstwa formalna. Debrauwer twórczo, symbolicznie wykorzystuje kolor, kontrastując swoich bohaterów czy pokazując różnice między miastem a prowincją. Całości towarzyszy muzyka klasyczna, wprowadzając sugestywny klimat. Wzruszenie miesza się z humorem, a aktorstwo jest najwyższej próby. Aktorki potrafią wydobyć z postaci emocjonalną prawdę oraz całą paletę uczuć, przez co ich bohaterki są wiarygodne. Film, wobec którego ciężko pozostać obojętnym. Nagroda jury ekumenicznego w Cannes, Złota Piramida na festiwalu w Kairze, dwa wyróżnienia festiwalu Flaiano i belgijskie nagrody Joseph Plateau.

(Barfuss) komediodramat/romans, Niemcy, 2005, 110 min., kolor. Reżyseria: Til Schweiger. Obsada: Til Schweiger, Johanna Wokalek, Nadja Tiller, Michael Mendl, Steffen Wink, Alexandra Neldel, Imogen Kogge, Andrea Paula Paul, Janine Kunze, Armin Rohde, Jürgen Vogel, Erdal Yildiz, Stefanie Stappenbeck, Fanny Staffa, Tyron Ricketts. Nick Keller to mężczyzna, który wciąż nie znalazł swojego miejsca w życiu. Rodzina uważa go za nieudacznika, gdyż nieustająco szuka pracy. Gdy już ktoś da Nickowi szansę, to górę bierze jego nieodpowiedzialność i bujanie w obłokach. Jedną z ostatnich nadziei jest praca w szpitalu psychiatrycznym. Jednak już pierwszego dnia Nick popełnia masę błędów i staje się jasne, że i tu nie zagrzeje długo miejsca. Odmianą okaże się spotkanie z jedną z pacjentek, Leilą. Kobieta próbuje popełnić samobójstwo, lecz Nick w porę udaremnia dramatyczny krok. Leila, dziewczyna wycofana, o umysłowości małego dziecka, postanawia ruszyć za Nickiem. Niebawem pojawia się przed jego drzwiami oświadczając, iż nigdy go nie opuści. Tak zaczyna się jeden z najbardziej nietypowych romansów dwójki ludzi, których zdaje się dzielić wszystko. Kino niemieckie nie jest częstym gościem na polskich ekranach. Tym bardziej warto zwrócić uwagę na film Schweigera. Autor, będący tu także scenarzystą i producentem, jest znany przede wszystkim jako aktor (Bandyta, Bękarty wojny). Jednak i za kamerą radzi sobie znakomicie. Leila i Nick to poruszający, zrealizowany z dużym wyczuciem komediodramat. Schweiger nakręcił pełną uroku, zmuszającą do zastanowienia opowieść o uczuciu wydawałoby się niemożliwym. Nick i Leila muszą się wzajemnie odnaleźć, stawić czoło prawdziwemu życiu, jego wyzwaniom i obowiązkom. Obraz łączący elementy komedii i dramatu ukazuje ludzi szukających bliskości, sensu egzystencji. Twórcom udało się zachować należyty balans, unikając łatwego sentymentalizmu i przesłodzenia historii. Poetyckość opowiadania podkreślana jest przez pracę operatora Christofa Wahla. Zdjęcia są prawdziwie autorskie, starannie skomponowane, pogrążone w ciepłych, lekko bajkowych kolorach. Prawdziwą ozdobą filmu Schweigera jest ścieżka dźwiękowa oraz aktorstwo. Reżyser znakomicie wciela się w rolę Nicka, a niezapomnianą kreację stworzyła Johanna Wokalek jako Leila. Intrygujący przykład kina niemieckiego. Obraz, który na długo pozostaje w pamięci. Niemiecka nagroda Bambi oraz austriackie Undine Award., sezon:komediodramat/romans, Niemcy, 2005, 110 min., kolor. Reżyseria: Til Schweiger. Obsada: Til Schweiger, Johanna Wokalek, Nadja Tiller, Michael Mendl, Steffen Wink, Alexandra Neldel, Imogen Kogge, Andrea Paula Paul, Janine Kunze, Armin Rohde, Jürgen Vogel, Erdal Yildiz, Stefanie Stappenbeck, Fanny Staffa, Tyron Ricketts. Nick Keller to mężczyzna, który wciąż nie znalazł swojego miejsca w życiu. Rodzina uważa go za nieudacznika, gdyż nieustająco szuka pracy. Gdy już ktoś da Nickowi szansę, to górę bierze jego nieodpowiedzialność i bujanie w obłokach. Jedną z ostatnich nadziei jest praca w szpitalu psychiatrycznym. Jednak już pierwszego dnia Nick popełnia masę błędów i staje się jasne, że i tu nie zagrzeje długo miejsca. Odmianą okaże się spotkanie z jedną z pacjentek, Leilą. Kobieta próbuje popełnić samobójstwo, lecz Nick w porę udaremnia dramatyczny krok. Leila, dziewczyna wycofana, o umysłowości małego dziecka, postanawia ruszyć za Nickiem. Niebawem pojawia się przed jego drzwiami oświadczając, iż nigdy go nie opuści. Tak zaczyna się jeden z najbardziej nietypowych romansów dwójki ludzi, których zdaje się dzielić wszystko. Kino niemieckie nie jest częstym gościem na polskich ekranach. Tym bardziej warto zwrócić uwagę na film Schweigera. Autor, będący tu także scenarzystą i producentem, jest znany przede wszystkim jako aktor (Bandyta, Bękarty wojny). Jednak i za kamerą radzi sobie znakomicie. Leila i Nick to poruszający, zrealizowany z dużym wyczuciem komediodramat. Schweiger nakręcił pełną uroku, zmuszającą do zastanowienia opowieść o uczuciu wydawałoby się niemożliwym. Nick i Leila muszą się wzajemnie odnaleźć, stawić czoło prawdziwemu życiu, jego wyzwaniom i obowiązkom. Obraz łączący elementy komedii i dramatu ukazuje ludzi szukających bliskości, sensu egzystencji. Twórcom udało się zachować należyty balans, unikając łatwego sentymentalizmu i przesłodzenia historii. Poetyckość opowiadania podkreślana jest przez pracę operatora Christofa Wahla. Zdjęcia są prawdziwie autorskie, starannie skomponowane, pogrążone w ciepłych, lekko bajkowych kolorach. Prawdziwą ozdobą filmu Schweigera jest ścieżka dźwiękowa oraz aktorstwo. Reżyser znakomicie wciela się w rolę Nicka, a niezapomnianą kreację stworzyła Johanna Wokalek jako Leila. Intrygujący przykład kina niemieckiego. Obraz, który na długo pozostaje w pamięci. Niemiecka nagroda Bambi oraz austriackie Undine Award.

(Home of Our Own, A) dramat biograficzny, USA, 1993, 100 min., kolor. Reżyseria: Tony Bill. Obsada: Kathy Bates, Edward Furlong, Clarissa Lassig, Sarah Schaub, Miles Feulner, Amy Sakasitz, T.J. Lowther, Soon-Tek Oh, Tony Campisi, David Jensen, H.E.D. Redford, Melvin Ward, Michael Flynn, Donré Sampson, Frank Gerrish. Los Angeles, początek lat 60. To tutaj wraz z szóstką dzieci mieszka Frances Lacey. Kobieta wychowuje je samotnie, co jest zadaniem niełatwym i wyczerpującym. Pewnego dnia Lacey odkrywa, że jej najstarszy, nastoletni syn Shayne może niebawem popaść w konflikt z prawem. Zdesperowana matka postanawia radykalnie zmienić życie rodziny. Pakuje cały dobytek do samochodu i wraz z dziećmi wyrusza na poszukiwanie nowego miejsca zamieszkania. Planuje wyrwać siebie i dorastającego syna z pełnej zagrożeń wielkomiejskiej dżungli. Celem jest prowincja oraz spokojniejszy tryb życia. Podróż przez Amerykę okaże się pouczającą lekcją dla całej rodziny. Wciągający obraz Tony’ego Billa, doświadczonego amerykańskiego reżysera (również telewizyjnego), autora takich filmów jak Skryta namiętność (1993) czy Flyboys –bohaterska eskadra (2006). Twórcy sugestywnie ukazują starania rodziny o zmianę sposobu życia, wędrówkę z Los Angeles na amerykańską prowincje oraz emocjonalne dojrzewanie najstarszego syna. Nasz własny dom umiejętnie łączy elementy dramatu, filmu psychologicznego, komedii, a nawet melodramatu. Reżyser świetnie sobie poradził z taką układanką. Wzruszenie przenika się z zadumą, humor z poważniejszą tonacją. Tony Bill mówi o ludzkiej determinacji, fundamentalnej roli rodziny, emocjach i uczuciach bliskich każdemu z nas. Ciekawie wypadają obserwacje natury socjologicznej zestawiające życie w wielkiej metropolii z egzystencją na amerykańskiej prowincji. Film wiele zyskuje na znakomitym aktorstwie. Kathy Bates to już klasa sama w sobie. Uwagę zwrócił także młody Edward Furlong, który za swoją kreację otrzymał nagrodę Young Artist Award., sezon:dramat biograficzny, USA, 1993, 100 min., kolor. Reżyseria: Tony Bill. Obsada: Kathy Bates, Edward Furlong, Clarissa Lassig, Sarah Schaub, Miles Feulner, Amy Sakasitz, T.J. Lowther, Soon-Tek Oh, Tony Campisi, David Jensen, H.E.D. Redford, Melvin Ward, Michael Flynn, Donré Sampson, Frank Gerrish. Los Angeles, początek lat 60. To tutaj wraz z szóstką dzieci mieszka Frances Lacey. Kobieta wychowuje je samotnie, co jest zadaniem niełatwym i wyczerpującym. Pewnego dnia Lacey odkrywa, że jej najstarszy, nastoletni syn Shayne może niebawem popaść w konflikt z prawem. Zdesperowana matka postanawia radykalnie zmienić życie rodziny. Pakuje cały dobytek do samochodu i wraz z dziećmi wyrusza na poszukiwanie nowego miejsca zamieszkania. Planuje wyrwać siebie i dorastającego syna z pełnej zagrożeń wielkomiejskiej dżungli. Celem jest prowincja oraz spokojniejszy tryb życia. Podróż przez Amerykę okaże się pouczającą lekcją dla całej rodziny. Wciągający obraz Tony’ego Billa, doświadczonego amerykańskiego reżysera (również telewizyjnego), autora takich filmów jak Skryta namiętność (1993) czy Flyboys –bohaterska eskadra (2006). Twórcy sugestywnie ukazują starania rodziny o zmianę sposobu życia, wędrówkę z Los Angeles na amerykańską prowincje oraz emocjonalne dojrzewanie najstarszego syna. Nasz własny dom umiejętnie łączy elementy dramatu, filmu psychologicznego, komedii, a nawet melodramatu. Reżyser świetnie sobie poradził z taką układanką. Wzruszenie przenika się z zadumą, humor z poważniejszą tonacją. Tony Bill mówi o ludzkiej determinacji, fundamentalnej roli rodziny, emocjach i uczuciach bliskich każdemu z nas. Ciekawie wypadają obserwacje natury socjologicznej zestawiające życie w wielkiej metropolii z egzystencją na amerykańskiej prowincji. Film wiele zyskuje na znakomitym aktorstwie. Kathy Bates to już klasa sama w sobie. Uwagę zwrócił także młody Edward Furlong, który za swoją kreację otrzymał nagrodę Young Artist Award.

Wszystkie niewidzialne dzieci

Dramat
produkcja: Francja, Włochy
Tanza widział brutalne morderstwo swojej rodziny, jako dwunastoletni chłopiec dołączył do armii bojowników o wolność. Zdetonował dwie bomby,(...)

(Endless Game, The 1/2) dramat, Wlk. Brytania, 1990, 91 min., kolor. Reżyseria: Bryan Forbes. Obsada: Albert Finney, George Segal, Derek de Lint, Monica Guerritore, Ian Holm, Nanette Newman, Anthony Quayle, Kristin Scott Thomas, Benedick Blythe, Julian Holloway, Mark Kingston, Jennie Linden, Michael Medwin, John Standing, Sandor Eles. Trzymający w napięciu, dwuczęściowy, telewizyjny dramat szpiegowski to jeden z ostatnich filmów Bryana Forbesa, reżysera, aktora, scenarzysty i producenta. Gra, która nie ma końca to rasowy film szpiegowski, na podstawie scenariusza Forbesa, ze znakomitą obsadą i wciągającą intrygą. Alec jest byłym agentem brytyjskiego wywiadu. Pewnego dnia dociera do niego straszna wiadomość. Znaleziono ciało Caroline, zamordowanej w tajemniczych okolicznościach koleżanki po fachu. Jakiś czas temu łączyło ich płomienne uczucie, lecz Caroline miała zdecydowanie mniej szczęścia niż Alec. Wpadła w ręce rosyjskiego KGB i została poddana wyrafinowanym torturom, przechodząc ostatecznie na stronę wroga. Dlaczego jednak została teraz zamordowana? Alec podejmuje prywatne śledztwo, otwierając prawdziwą puszkę Pandory, zwolna odsłaniając kulisy tragicznego casusu Caroline. Okazuje się, iż przeciwnik czai się po każdej ze stron i Alec nie może ufać nikomu. Film szpiegowski kontynuujący najlepsze tradycje gatunku. Odwołując się do sprawdzonych wzorców, czerpiąc inspiracje z klasyków, Iana Fleminga czy Johna La Carrie, Forbes nie gubi swojego charakteru. Efektem jest dbałość o filmową "kuchnię", odpowiednie tempo opowiadania i umiejętne dozowanie napięcia. Fabuła obfituje w zaskakujące zwroty akcji, a dynamiczny montaż, podkreślony muzyką samego Ennio Morricone, nie pozwala się nudzić. Kamera Briana Tufano towarzyszy bohaterom, natomiast staranne budowanie kadru wykracza poza czysto rozrywkową funkcję. Intryga jest wciągająca, wielowarstwowa, odsłaniająca prawdziwe kulisy wojny wywiadów i politycznej korupcji. Nieprzeciętne aktorstwo, szczególnie Alberta Finneya, George'a Segala i Iana Holma to kolejne atuty produkcji Forbesa. Propozycja dla wszystkich, nie tylko szukających nietuzinkowych, dobrze zrobionych filmów szpiegowskich., sezon:dramat, Wlk. Brytania, 1990, 91 min., kolor. Reżyseria: Bryan Forbes. Obsada: Albert Finney, George Segal, Derek de Lint, Monica Guerritore, Ian Holm, Nanette Newman, Anthony Quayle, Kristin Scott Thomas, Benedick Blythe, Julian Holloway, Mark Kingston, Jennie Linden, Michael Medwin, John Standing, Sandor Eles. Trzymający w napięciu, dwuczęściowy, telewizyjny dramat szpiegowski to jeden z ostatnich filmów Bryana Forbesa, reżysera, aktora, scenarzysty i producenta. Gra, która nie ma końca to rasowy film szpiegowski, na podstawie scenariusza Forbesa, ze znakomitą obsadą i wciągającą intrygą. Alec jest byłym agentem brytyjskiego wywiadu. Pewnego dnia dociera do niego straszna wiadomość. Znaleziono ciało Caroline, zamordowanej w tajemniczych okolicznościach koleżanki po fachu. Jakiś czas temu łączyło ich płomienne uczucie, lecz Caroline miała zdecydowanie mniej szczęścia niż Alec. Wpadła w ręce rosyjskiego KGB i została poddana wyrafinowanym torturom, przechodząc ostatecznie na stronę wroga. Dlaczego jednak została teraz zamordowana? Alec podejmuje prywatne śledztwo, otwierając prawdziwą puszkę Pandory, zwolna odsłaniając kulisy tragicznego casusu Caroline. Okazuje się, iż przeciwnik czai się po każdej ze stron i Alec nie może ufać nikomu. Film szpiegowski kontynuujący najlepsze tradycje gatunku. Odwołując się do sprawdzonych wzorców, czerpiąc inspiracje z klasyków, Iana Fleminga czy Johna La Carrie, Forbes nie gubi swojego charakteru. Efektem jest dbałość o filmową "kuchnię", odpowiednie tempo opowiadania i umiejętne dozowanie napięcia. Fabuła obfituje w zaskakujące zwroty akcji, a dynamiczny montaż, podkreślony muzyką samego Ennio Morricone, nie pozwala się nudzić. Kamera Briana Tufano towarzyszy bohaterom, natomiast staranne budowanie kadru wykracza poza czysto rozrywkową funkcję. Intryga jest wciągająca, wielowarstwowa, odsłaniająca prawdziwe kulisy wojny wywiadów i politycznej korupcji. Nieprzeciętne aktorstwo, szczególnie Alberta Finneya, George'a Segala i Iana Holma to kolejne atuty produkcji Forbesa. Propozycja dla wszystkich, nie tylko szukających nietuzinkowych, dobrze zrobionych filmów szpiegowskich.

(Endless Game, The 2/2) dramat, Wlk. Brytania, 1990, 92 min., kolor. Reżyseria: Bryan Forbes. Obsada: Albert Finney, George Segal, Derek de Lint, Monica Guerritore, Ian Holm, Nanette Newman, Anthony Quayle, Kristin Scott Thomas, Benedick Blythe, Julian Holloway, Mark Kingston, Jennie Linden, Michael Medwin, John Standing, Sandor Eles. Trzymający w napięciu, dwuczęściowy, telewizyjny dramat szpiegowski to jeden z ostatnich filmów Bryana Forbesa, reżysera, aktora, scenarzysty i producenta. Gra, która nie ma końca to rasowy film szpiegowski, na podstawie scenariusza Forbesa, ze znakomitą obsadą i wciągającą intrygą. Alec jest byłym agentem brytyjskiego wywiadu. Pewnego dnia dociera do niego straszna wiadomość. Znaleziono ciało Caroline, zamordowanej w tajemniczych okolicznościach koleżanki po fachu. Jakiś czas temu łączyło ich płomienne uczucie, lecz Caroline miała zdecydowanie mniej szczęścia niż Alec. Wpadła w ręce rosyjskiego KGB i została poddana wyrafinowanym torturom, przechodząc ostatecznie na stronę wroga. Dlaczego jednak została teraz zamordowana? Alec podejmuje prywatne śledztwo, otwierając prawdziwą puszkę Pandory, zwolna odsłaniając kulisy tragicznego casusu Caroline. Okazuje się, iż przeciwnik czai się po każdej ze stron i Alec nie może ufać nikomu. Film szpiegowski kontynuujący najlepsze tradycje gatunku. Odwołując się do sprawdzonych wzorców, czerpiąc inspiracje z klasyków, Iana Fleminga czy Johna La Carrie, Forbes nie gubi swojego charakteru. Efektem jest dbałość o filmową "kuchnię", odpowiednie tempo opowiadania i umiejętne dozowanie napięcia. Fabuła obfituje w zaskakujące zwroty akcji, a dynamiczny montaż, podkreślony muzyką samego Ennio Morricone, nie pozwala się nudzić. Kamera Briana Tufano towarzyszy bohaterom, natomiast staranne budowanie kadru wykracza poza czysto rozrywkową funkcję. Intryga jest wciągająca, wielowarstwowa, odsłaniająca prawdziwe kulisy wojny wywiadów i politycznej korupcji. Nieprzeciętne aktorstwo, szczególnie Alberta Finneya, George'a Segala i Iana Holma to kolejne atuty produkcji Forbesa. Propozycja dla wszystkich, nie tylko szukających nietuzinkowych, dobrze zrobionych filmów szpiegowskich., sezon:dramat, Wlk. Brytania, 1990, 92 min., kolor. Reżyseria: Bryan Forbes. Obsada: Albert Finney, George Segal, Derek de Lint, Monica Guerritore, Ian Holm, Nanette Newman, Anthony Quayle, Kristin Scott Thomas, Benedick Blythe, Julian Holloway, Mark Kingston, Jennie Linden, Michael Medwin, John Standing, Sandor Eles. Trzymający w napięciu, dwuczęściowy, telewizyjny dramat szpiegowski to jeden z ostatnich filmów Bryana Forbesa, reżysera, aktora, scenarzysty i producenta. Gra, która nie ma końca to rasowy film szpiegowski, na podstawie scenariusza Forbesa, ze znakomitą obsadą i wciągającą intrygą. Alec jest byłym agentem brytyjskiego wywiadu. Pewnego dnia dociera do niego straszna wiadomość. Znaleziono ciało Caroline, zamordowanej w tajemniczych okolicznościach koleżanki po fachu. Jakiś czas temu łączyło ich płomienne uczucie, lecz Caroline miała zdecydowanie mniej szczęścia niż Alec. Wpadła w ręce rosyjskiego KGB i została poddana wyrafinowanym torturom, przechodząc ostatecznie na stronę wroga. Dlaczego jednak została teraz zamordowana? Alec podejmuje prywatne śledztwo, otwierając prawdziwą puszkę Pandory, zwolna odsłaniając kulisy tragicznego casusu Caroline. Okazuje się, iż przeciwnik czai się po każdej ze stron i Alec nie może ufać nikomu. Film szpiegowski kontynuujący najlepsze tradycje gatunku. Odwołując się do sprawdzonych wzorców, czerpiąc inspiracje z klasyków, Iana Fleminga czy Johna La Carrie, Forbes nie gubi swojego charakteru. Efektem jest dbałość o filmową "kuchnię", odpowiednie tempo opowiadania i umiejętne dozowanie napięcia. Fabuła obfituje w zaskakujące zwroty akcji, a dynamiczny montaż, podkreślony muzyką samego Ennio Morricone, nie pozwala się nudzić. Kamera Briana Tufano towarzyszy bohaterom, natomiast staranne budowanie kadru wykracza poza czysto rozrywkową funkcję. Intryga jest wciągająca, wielowarstwowa, odsłaniająca prawdziwe kulisy wojny wywiadów i politycznej korupcji. Nieprzeciętne aktorstwo, szczególnie Alberta Finneya, George'a Segala i Iana Holma to kolejne atuty produkcji Forbesa. Propozycja dla wszystkich, nie tylko szukających nietuzinkowych, dobrze zrobionych filmów szpiegowskich.

(In nome del papa re) dramat, Włochy, 1977, 102 min., kolor. Reżyseria: Luigi Magni. Obsada: Nino Manfredi, Danilo Mattei, Carmen Scarpitta, Giovannella Grifeo, Carlo Bagno, Gabriella Giacobbe, Ettore Manni, Salvo Randone, Luigi Basagaluppi, Rosalino Cellamare, Camillo Milli, Renata Zamengo, Nino Dal Fabbro, Giovanni Rovini. Półwysep Apeniński, 1867. Do granic Rzymu zbliża się Garibaldi z rewolucją, która doprowadzi do zjednoczenia Włoch i ograniczenia władzy Kościoła. Colombo jest starzejącym się sędzią papieskim, który często uczestniczy w brutalnych procesach "innowierców". Cyniczny i twardo stąpający po ziemi zauważa, że czas wielkości papieża mija, a wspomnienia własnego udziału w bezlitosnych "rządach dusz" zaczynają targać sumieniem. Colombo chce zrezygnować ze służby, jednak dociera do niego zła wiadomość. W więzieniu, wraz z kompanami, zostaje osadzony syn Colombo, Cesare, ideologiczny rewolucjonista, którego sędzia nie widział od lat. Synowi grozi kara śmierci, lecz zabiegi wpływowego ojca mogą pomóc ujść Cesare z życiem. Jednak młodzieniec chce wykonania kary, bo honor nie pozwala mu opuścić skazanych współbraci. Osadzona w burzliwych czasach rodzącej się włoskiej państwowości opowieść o spotkaniu po latach ojca i syna. Spotkania w dramatycznych okolicznościach, gdyż chodzi o życie młodego chłopaka. Dwójkę bohaterów zdaje się dzielić bardzo wiele, zaś łączyć tylko więzy rodzinne. Zasadnicze różnice światopoglądowe i ideologiczne, odmienność temperamentów i bolesna przeszłość wydają się budować tamę niezrozumienia, lecz rodzicielska miłość będzie zaskoczeniem nawet dla zmęczonego życiem Colombo. Historia uniwersalna, lecz również znakomicie osadzona w realiach epoki. Oryginalna architektura, bogactwo wnętrz i kostiumów zostało docenione nagrodami za scenografię, a kreacje doświadczonego, nieżyjącego już Nino Manfrediego idrugoplanowa Carla Bagno zdobyły wyróżnienia włoskich krytyków filmowych. Interesujące, barwne widowisko z wielką historią w tle, mówiące jednocześnie o rzeczach fundamentalnych, takich jak sprawiedliwość, miłość czy sumienie., sezon:dramat, Włochy, 1977, 102 min., kolor. Reżyseria: Luigi Magni. Obsada: Nino Manfredi, Danilo Mattei, Carmen Scarpitta, Giovannella Grifeo, Carlo Bagno, Gabriella Giacobbe, Ettore Manni, Salvo Randone, Luigi Basagaluppi, Rosalino Cellamare, Camillo Milli, Renata Zamengo, Nino Dal Fabbro, Giovanni Rovini. Półwysep Apeniński, 1867. Do granic Rzymu zbliża się Garibaldi z rewolucją, która doprowadzi do zjednoczenia Włoch i ograniczenia władzy Kościoła. Colombo jest starzejącym się sędzią papieskim, który często uczestniczy w brutalnych procesach "innowierców". Cyniczny i twardo stąpający po ziemi zauważa, że czas wielkości papieża mija, a wspomnienia własnego udziału w bezlitosnych "rządach dusz" zaczynają targać sumieniem. Colombo chce zrezygnować ze służby, jednak dociera do niego zła wiadomość. W więzieniu, wraz z kompanami, zostaje osadzony syn Colombo, Cesare, ideologiczny rewolucjonista, którego sędzia nie widział od lat. Synowi grozi kara śmierci, lecz zabiegi wpływowego ojca mogą pomóc ujść Cesare z życiem. Jednak młodzieniec chce wykonania kary, bo honor nie pozwala mu opuścić skazanych współbraci. Osadzona w burzliwych czasach rodzącej się włoskiej państwowości opowieść o spotkaniu po latach ojca i syna. Spotkania w dramatycznych okolicznościach, gdyż chodzi o życie młodego chłopaka. Dwójkę bohaterów zdaje się dzielić bardzo wiele, zaś łączyć tylko więzy rodzinne. Zasadnicze różnice światopoglądowe i ideologiczne, odmienność temperamentów i bolesna przeszłość wydają się budować tamę niezrozumienia, lecz rodzicielska miłość będzie zaskoczeniem nawet dla zmęczonego życiem Colombo. Historia uniwersalna, lecz również znakomicie osadzona w realiach epoki. Oryginalna architektura, bogactwo wnętrz i kostiumów zostało docenione nagrodami za scenografię, a kreacje doświadczonego, nieżyjącego już Nino Manfrediego idrugoplanowa Carla Bagno zdobyły wyróżnienia włoskich krytyków filmowych. Interesujące, barwne widowisko z wielką historią w tle, mówiące jednocześnie o rzeczach fundamentalnych, takich jak sprawiedliwość, miłość czy sumienie.